Τα παιδια είναι οι δασκαλοι της νεας εποχης.

Σημερα τα παιδια κατεκλυσαν τους δρομους για άλλη μια φορα σε μια πορεια διαμαρτυριας , για τον αδικο χαμο του Αλεξη και οι γονεις για άλλη μια φορα δεν ηταν εκει.

Δεν θα ξεχασω την πρωτη φορα που τα παιδια εκλεισαν τους δρομους, πρεπει ναταν το 88- 89 , επι Αρσενη υπουργου παιδειας, 17χρονα εκαναν τις πρωτες πορειες και καταληψεις για να διαμαρτυρηθουν για την παιδεια που τους επεβαλλαν.

Η αντιδραση των γονιων? Αποκαλουσαν τα παιδια αλητες, τεμπεληδες και ότι άλλο.

Κανεις δεν ηταν διπλα στα παιδια, μονα τους στους δρομους με τους γονεις απεναντι τους να διαμαρτυρονται που ηταν κλειστοι οι δρομοι και δεν μπορουσαν να πανε στη δουλεια τους.

Και που πηγαιναμε τοσα χρονια στη δουλεια μας, τι καταλαβαμε? Που είναι σημερα η δουλεια σου ευσυνειδητε εργαζομενε πολιτη? Που είναι σημερα το κρατος που υποστηριζες? Που είναι σημερα οι κοποι σου?

Λες και δεν μας αφορα το θεμα, λες κιαυτα τα παιδια δεν ειναι τα δικα μας παιδια , λες και ολοι οσοι κατεχουν υψηλες θεσεις η οποια θεση δεν είναι και γονεις κι οποια αποφαση παιρνουν μικρη η μεγαλη δεν αφορα και τα δικα τους παιδια.

Αληθεια ποιανου είναι αυτά τα παιδια που βγαινουν στους δρομους? Δεν είναι τα δικα μας παιδια?

Ο Aλεξης δεν ηταν δικο μας παιδι? Ένα παιδι που πηγαινε βολτα επεσε νεκρο από την σφαιρα ενός ασυνειδητου ενηλικα. Και ποσα αλλα συμβαινουν κάθε μερα?

Οι ιδιοι οι γονεις στρεφονται εναντιον των παιδιων τους , καμμια εμπιστοσυνη, αν τ’αφησω λεει ελευθερο θα παθει κακο, θα μου πει ψεμματα, θα με κοροιδεψει,

Ναι συμβαινει κιαυτο, αν αυτό εμαθε από σενα αυτό θα κανει, αν εσυ δενε χεις εμπιστοσυνη δεν θαχει κιαυτο, ότι ειμαστε εμεις είναι κι εκεινα, αλλα δεν αντεχουμε να το βλεπουμε .

Ποσα παιδια υποφερουν καθημερινα και οι γονεις απουσιαζουν, απορροφημενοι στην καριερα τους και στα προσωπικα τους θεματα , αποκομμενοι από τα παιδια τους στηριζουν ένα συστημα που θρεφει δολοφονους και σκοτωνει τα ιδια του τα παιδια.

Μα για να θρεψω τα παιδια μου δουλευω θα μου πεις, για να τα μεγαλωσω , ναχουν εφοδια για ένα καλυτερο αυριο, όμως ξεχασες να ρωτησεις τα παιδια σου τι θελουν, του εδωσες την επιλογη? να επιλεξει αν θελει ανεσεις και πλουτη η αν θελει απλως εσενα ? όχι, δεν ρωτησαμε τα παιδια μας και δεν τα ρωταμε ποτε, όταν θυμομαστε να τα ρωτησουμε , αφου μεγαλωσουν, είναι αργα πια, η που θα εχει γινει ρομποτακι, η που θα χει γινει αλητης, αναρχικος, καταθλιπτικος, περιθωριακος.

Τα παιδια είναι αδιαφορα ακουω κάθε μερα γονεις να λενε, τα παιδια ταχουν όλα πια και δεν ενδιαφερονται ν’αποκτησουν τιποτα, δεν διαβαζουν, είναι παθητικα ελεγαν πριν λιγα χρονια, ανυσηχουσαν οι μεγαλοι που τα παιδια ηταν κολλημενα σε μια τηλεοραση και σ’ένα πλει στεισον.

Όμως τα παιδια απεδειξαν ότι παρ’ολο που εμεις προσπαθουμε με κάθε τροπο ν’αχρηστεψουμε το μυαλο τους, την ψυχη τους εκεινα βρισκουν τροπο κι αντιστεκονται.

Πλημμυρισαν οι δρομοι για τον Αλεξη, καηκε η αθηνα από 16χρονα , πριν δυο χρονια , αμφιβολο αυτό, αλλα το χρεωθηκαν παιδια, τα παιδια παντως αντεδρασαν κιαυτο εχει σημασια.

Φωναζουν κάθε μερα με κάθε τροπο, προσπαθουν να μας μιλησουν να μας κανουν να τ’ακουσουμε , ειτε κανοντας αταξιες όταν είναι μικρα, ειτε βριζοντας μεγαλυτερα, ειτε βγαινοντας στους δρομους στην εφηβια τους.

Σημερα τα παιδια αντιστεκονται με αλλους τροπους, δεν διαβαζουν πια, πανε κι ερχονται στο σχολειο αδιαφορα, αναλφαβητοι πλεον πολλοι νεοι, αδιαφορουν για οσα εμεις οι μεγαλοι επιλεξαμε γιαυτα , για έναν τροπο ζωης απανθρωπο χωρις αγαπη. Χωρις στοργη, χωρις φροντιδα, χωρις ουσιαστικο ενδιαφερον, φτιαξαμε έναν κοσμο που απομακρυνει τον ανθρωπο από τον ανθρωπο έναν κοσμο που απομακρυνει τον ανθρωπο από την ψυχη του.

Ας σιωπησουμε τωρα κι ας τ’ακουσουμε , ειμαστε πολύ μικροι για να τους πουμε τι θα κανουν και τι να μην κανουν..εμεις αποτυχαμε πανηγυρικα .

Κιαν εχουμε ένα χρεος προς αυτά είναι να τα βοηθησουμε να βρουν τον εαυτο τους να τα βοηθησουμε να είναι κοντα στην ψυχη τους, να τους δωσουμε το χωρο που χρειαζονται για ν’απελευθερωσουν τη γνωση που εχουν μεσα τους.

Και ξερετε κατι? Δεν χρειαζονται άλλη εκπαιδευση, ηδη γνωριζουν τα παντα, εχουν καταγραφει στο dna τους και αγγλικα και μαθηματικα κι αρχαια ελληνικα.

Δεν εχουμε να τους μαθουμε τιποτα πια, αντιθετα τους τα σβηνουμε αντι να τα βοηθησουμε να τα θυμηθουν γιατι ο τροπος που τα διδασκονται είναι λαθος.

.

Τα σημερινα παιδια είναι αλλιως, είναι πολλα χρονια μπροστα ηρθαν εδώ τη συγγεκριμμενη περιοδο για να επιτελεσουν ένα εργο.

Να γκρεμισουν και να ξαναχτισουν τον κοσμο , ας κανουμε στην ακρη κιας τα αφησουμε να μας δειξουν τον τροπο, τα παιδια είναι οι δασκαλοι μας κι όχι εμεις γιαυτα.

Είναι παιδια εξειδικευμενα, που εχουν ειδικη γνωση , δεν χρειαζονται αχρηστες εγκυκλοπαιδικες γνωσεις αλλα χωρο και τροπο για να εκδηλωσουν την δική τους γνωση.

Ας τα εμπιστευτουμε κι ας τ’αφησουμε να μας δειξουν το δρομο, τα παιδια είναι οι δασκαλοι της νεας εποχης.

Ενας ανθρωπος που μου εδειξε το θεο…

"Ειμουν περιπου δωδεκα χρονων,ειπε ο φιλος μου, όταν καταλαβα ότι μου αρεσαν τ’αγορια.
Τιποτα στη συμπεριφορα μου, στην εμφανιση μου, στο περιβαλλον μου, δεν με ειχε προετοιμασει για κατι τετοιο.
Ισως ο αυστηρος πατερας μου κι ο αυταρχισμος του, με ειχε κανει να μισησω το φυλλο μου.
Ισως ο πρωταθλητισμος και η απομονωση , η αφοσιωση μου σ’αυτόν, ειμουν ολο μ’αγορια βλεπεις, ολο αντρικα σωματα γυρω μου.

Ισως, δεν ξερω τι, ομως βασανιστηκα πολύ, αλλες εποχες, δεν μπορουσα να ρωτησω κανεναν, αλλωστε δεν ηξερε και κανεις να μου πει.
Ετσι επιασα κουβεντα με το θεο, τον εκλιπαρουσα να κανει κατι, να με βοηθησει, να μου δειξει, να μου πει, ομως τιποτα, απαντηση δεν επαιρνα.

Οσο ενοιωθα ασχημα με τον εαυτο μου, ο θεος δεν απαντουσε.
Oσο ενοιωθα μικρος και βρωμικος ο θεος σιωπουσε.
Mεχρι που δεν αντεξα άλλο και του ειπα.

θεε μου γιατι μ’εκανες ετσι αφου δεν σ’αρεσω?
Αν ηθελες να ειμαι αλλιως γιατι δεν μ’ εκανες αλλιως?
Αφου εσυ εισαι μονo αγαπη, γιατι θελεις να βασανιζομαι?
Οι σκεψεις αυτές , μ’ελυσαν.

Καταλαβα ότι εγω δεν αποδεχομουν τον εαυτο μου, δεν με αγαπουσα, αλλα με μισουσα γι αυτες τις επιλογες μου.

Τοτε ενοιωσα το θεο να μου χαμογελαει.
Προχωρα μου ειπε, ετσι πρεπει να γινει, εγω θαμαι παντα εδώ.
Επιτελους μου μιλησε, μ’αγαπουσε κι ας ειμουν λαθος.

Εκεινη την ημερα πηρα μια αποφαση.
Ειπα, ότι κι αν κανω δεν θα ξεχασω ποτε την αγαπη σου.
Ότι κανω θα το κανω με αγαπη.

Κι αυτο εκανα, εδωσα πολύ αγαπη, οπου χρειαζοταν, μ’οποιο τροπο μου ζητουσαν.
Κι ας εισεπραξα πολύ πονο, πολύ ψεμμα, πολύ πουστια.
Γιατι άλλο γκευ κι αλλο πουστης, λεει χαρακτηριστικα.

Όμως εγω ποτε δεν ξεχασα.
ειχα ένα καταφυγιο παντα που με περιμενε.
ο θεος ηταν παντα μαζι μου,δεν τον εχασα στιγμη.
παντα τον κουβαλουσα μαζι μου, εβλεπε κι αυτος οτι εβλεπα, ηταν παντα παρων.
γιατι με δεχτηκε γυμνο κι ετσι μ’αγκαλιασε, δεν ειχα τιποτα να του κρυψω αλλωστε.

ετσι κι αλλιως τα ηξερε όλα.



σημ..
η αληθεια αυτου του ανθρωπου με καθηλωσε..πιο αντρας από τους αντρες για μενα..
γιατι ο θεος δεν θελει τιποτα άλλο από μας, παρα μονο την αληθεια μας ,
μονο εκει μπορουμε να τον συναντησουμε.

ευχαριστω καλε μου φιλε!!

ΕΝΩΣΗ – ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ

Ερωτας είναι η φωτια που λιωνει την πανοπλια του εγωισμου , διχαζει, διασπα, γκρεμιζει , για να κανει χωρο ναρθει η αγαπη και να επιβεβαιωθει με ενωτικη πράξη, ερωτικη πραξη.

Φυσικα αυτό ισχυει για οσους εχουν κατι περισσοτερο από την υλικη τους υποσταση , αυτους που δεν φοβουνται να χασουν τον εγωισμο τους γιατι γνωριζουν ότι μονο χανοντας τον θα βρουν την ψυχη τους.

Φοβος κι εγωισμος αλληλενδετες εννοιες, δεν υπαρχει το ενα χωρις το αλλο.

Ενω η αγαπη υπαρχει με εμπιστοσυνη, σιγουρια ,σταθεροτητα, γαληνη.

Οπου υπαρχει εγωισμος δεν υπαρχει αγαπη.

Εγωισμος και αγαπη εννοιες ασυμβιβαστες.

Ο εγωισμος γνωριζει μονο από συναλλαγη κι όχι από προσφορα.

Η εννοια της αληθινης αγαπης βρισκεται μονο στην ψυχη μας .

Η ολοκληρωση μας είναι αρρικτα συνδεδεμενη με το άλλο μας μισο, το άλλο μας ολοκληρο.
Αναλογα με τη δική μας εξελιξη, καθε συντροφος ερχεται στο δρομο μας και μας βοηθαει να ενωσουμε κομματια του εαυτου μας, βοηθαει ναρθουμε πιο κοντα στην ολοκληρωση μας, στην ενωση με τον αληθινο εαυτο μας .
Κι οταν όλα τα κομματια μας ενωσουμε τοτε θα ρθει , ο ενας και μοναδικος αληθινος μας συντροφος, το άλλο μας ολοκληρο για να ενωσουμε απολυτα πια «τα δυο σε ένα», σωμα και ψυχη σε μια οντοτητα.
Σε απολυτη κατασταση μιλαμε για την απολυτη φωτιση κι ολοκληρωση του τελειου εαυτου.

Κάθε σπιθα ερωτα είναι ενδειξη ότι ο άλλος που το προκαλει εχει να μας δωσει κι εχουμε να δωσουμε ένα δικο μας κομματι, να μας βοηθησει ναρθουμε πιο κοντα στον εαυτο μας, πιο κοντα στη δική μας ενωση με την ψυχη, τον αληθινο μας εαυτο.

Κάθε σπιθα ερωτα προκαλει ενεργειακες ενωσεις αντιστοιχες των αστραπων όταν ενωνονται τα συννεφα πριν βρεξει, οι ψυχες ενωνονται πριν ενωθουν τα σωματα πριν συμβει η πράξη, επικοινωνουν μεταξυ τους, συνδεονται, αγκαλιαζονται, χορευουν , προκαλωντας το σωμα ν’ακολουθησει το ρυθμο τους.
Ο αληθινος εαυτος επικοινωνει με αισθησεις περα των υλικων και ορατων αισθησεων του σωματος γιαυτο και προκαλει υπερβατικους ερωτες, συναισθηματα εντονα που τρομαζουν, αγνωστα για την υλικη υποσταση και τις ορατες αισθησεις του.

Καθε τι που προερχεται εξω από τον ορατο κοσμο τρομαζει, γιατι το σωμα δεν μπορει ν’ακολουθησει σ’αυτόν τον κοσμο.
Οταν συμβαινει αυτό απλως επιβεβαιωνει ποσο πολύ εγκλωβισμενοι ειμαστε στην υλικη μας υποστασηκαι ποσο λιγο εμπιστευομαστε την αυλη υποσταση μας, την ψυχη μας που χρειαζεται χωρο να ενεργησει, χωρο που θα της παραχωρησει η υλικη μας υποσταση.


Ψυχη και σωμα δυο οντοτητες, δυο κοσμοι που καλουνται να ενωθουν σε μια , μεσω μιας πράξης που επιβεβαιωνει την ενωση αυτη, πράξη αγαπης που γεννα ζωη. Το υπερτατο μυστηριο ολων.

Κάθε θανατο του εγωισμου μας , ακολουθει μια γεννηση ψυχης, καθε κομματι του εγωιστικου εαυτου μας που πεθαινει γεννιεται κι αντικαθισταται μ’ένα κομματι της ψυχης μας.

Γιαυτο ποναει η αγαπη..γιαυτο ποναει ο ερωτας..κατι πεθαινει για να γεννηθει κατι άλλο…πονοι γεννας..σταυρωση και ανασταση…θανατος και ζωη.

Η αγαπη ειναι αμοιβαιο συναισθημα οταν ειναι αληθινη, οπως και καθε αληθινο αισθημα, συμβαινει στον ιδιο χρονο , με την ιδια δονηση, την ιδια συχνοτητα, τον ιδιο ρυθμο.

Σ’αυτόν τον κοσμο δεν εχει υπαρξει αποκατασταση της αγαπης, γιαυτο και δεν είναι κοσμος αγαπης γιατι κανεις φωτισμενος δεν ολοκληρωθηκε μεσα από πράξη τελειας αγαπης.

Είναι ένα κομματι γνωσης που λειπει από την ανθρωποτητα.

«Να θεωθει ο ανθρωπος μεσα από την ενωση του μ’έναν άλλο ανθρωπο»

Μια πράξη που εχει συμβει ναι μεν, αλλα δεν εχει καθιερωθει δε και δεν πηρε τη θεση που της αξιζει.


Όμως κάθε αληθινος ανθρωπος φερει αυτή τη γνωση μεσα του κι αυτη την ενωση αναζητα.

Μενει απλως να συμβει, η γνωση εχει δωθει και θα συμβει στον καταλληλο χρονο .

Αποσπασματα από το αποκρυφο ευαγγελιο του Φιλιππου

Ο δρομος για την ολοκληρωση και τη φωτιση περνα κι από την σεξουαλικη πράξη..πραξη ενοτητας ..αληθινη πράξη αγαπης..

«η γαμηλια σουιτα, το αγιο των αγιων το υπερτατο μυστηριο ολων που οδηγει στην λυτρωση και την ολοκληρωση .»

Και η σύντροφος του [...] Μαρία Μαγδαληνή [...] την αγαπούσε περισσότερο από όλους τους μαθητές, και συνήθιζε να την φιλά συχνά στο στόμα.

Οι μορφές του κακού πνεύματος είναι ανδρικές και γυναικείες. Οι ανδρικές είναι οι μορφές εκείνες που ενώνονται με τις ψυχές που βρίσκονται σε γυναικείο σώμα και οι γυναικείες μορφές είναι αυτές που ανακατεύονται με ψυχές σε ανδρικό σώμα, μέσω αυτού που είναι ανυπάκουος. Και κανείς δεν θα μπορέσει να αποδράσει απ’ αυτές εάν τον δέσουν, εάν δεν λάβει ανδρική δύναμη ή γυναικεία δύναμη, τον γαμπρό και την νύφη. Ένας τους λαμβάνει από το καθρέφτισμα της γαμήλιας σουίτας. Όταν οι κακόβουλες γυναίκες βλέπουν έναν άνδρα να κάθεται μόνος, πέφτουν πάνω του και παίζουν μαζί του για να τον διαφθείρουν. Έτσι και οι έκφυλοι άνδρες, όταν βλέπουν μια γυναίκα να κάθεται μόνη, πάνε και κάθονται δίπλα της και προσπαθούν να την πείσουν και να την σαγηνεύσουν, για να την διαφθείρουν. Μα εάν δουν έναν άνδρα να κάθεται με την σύζυγό του στο πλάι του, τότε οι μιαρές γυναίκες δεν μπορούν να μπούν μέσα στον άνδρα, ούτε οι μιαροί άνδρες μέσα στην γυναίκα. Έτσι, όταν η εικόνα και ο άγγελος είναι ενωμένοι μεταξύ τους, κανείς δεν μπορεί να μπει μέσα τους.

Η αλήθεια δεν ήρθε στον κόσμο γυμνή, μα με σύμβολα και εικόνες. Ο κόσμος δεν θα λάβει την αλήθεια με άλλο τρόπο. Υπάρχει αναγέννηση και εικόνα αναγέννησης. Είναι οπωσδήποτε απαραίτητο να γεννηθούμε ξανά μέσα από την εικόνα. Ποιά; Την ανάσταση. Η εικόνα πρέπει να ξανα-υψωθεί μέσω της εικόνας. Η γαμήλια σουίτα και η εικόνα πρέπει να εισέλθουν μέσω της εικόνας στην αλήθεια: αυτή είναι η αποκατάσταση.

Ο Κύριος έκανε τα πάντα σε μυστήρια, βάπτιση και χρίσμα και ευχαριστία και λύτρωση και γαμήλιο δωμάτιο. […] είπε «ήρθα να για να κάνω τα κάτω σαν τα πάνω και τα έξω σαν τα μέσα. Ήρθα για να τα ενώσω σε ένα μέρος». [...] εδώ με σύμβολα, [...] και εικόνες.

Η γαμήλια σουίτα δεν είναι για τα ζώα, ούτε για τους σκλάβους, ούτε για τις έκφυλες γυναίκες. Μα είναι για τους ελεύθερους άνδρες και τις παρθένες.

Το άλογο γεννά άλογο, ο άνθρωπος γεννά άνθρωπο, ο Θεός φέρνει Θεό. Συγκρίνετε με τον γαμπρό και τη νύφη. Ήρθαν για [...]. Κανένας Εβραίος [...] υπήρξε. Και [...] από τους Εβραίους. [...] Χριστιανούς [...] αυτά [...] αναφέρονται ως «οι εκλεκτοί άνθρωποι του [...]» και «αληθινός άνθρωπος» και «Υιός του Ανθρώπου» και «ο σπόρος του Υιού του Ανθρώπου». Αυτή η αληθινή φυλή διακρίθηκε στον κόσμο [...] που οι υιοί της γαμήλιας σουίτας διαμένουν.

Υπάρχει ο Υιός του Ανθρώπου και υπάρχει ο υιός του Υιού του Ανθρώπου. Ο Κύριος είναι Υιός του Ανθρώπου και ο υιός του Υιού του Ανθρώπους είναι αυτός που δημιουργεί μέσω του Υιού του Ανθρώπου. Ο Υιός του Ανθρώπου έλαβε από τον Θεό την ικανότητα να πλάθει. Έχει επίσης την ικανότητα να δημιουργεί. Αυτός που έχει λάβει την ικανότητα να πλάθει, είναι πλάσμα. Αυτός που έχει την ικανότητα να δημιουργεί, είναι απόγονος. Αυτός που πλάθει δεν μπορεί να δημιουργήσει. Μα τώρα λένε «αυτός που πλάθει, δημιουργεί». Μα αυτό που καλείται «απόγονος» είναι μόνο πλάσμα. Γι αυτό [...] της γέννησης, δεν είναι απόγονοί του, μα [...]. Αυτός που πλάθει, δουλεύει ανοιχτά και είναι ορατός. Αυτός που δημιουργεί, το κάνει στα κρυφά, και είναι κρυφός, επειδή [...] εικόνα. Επίσης, αυτός που πλάθει, πλάθει ανοιχτά. Μα αυτός που δημιουργεί, δημιουργεί παιδιά στα ιδιαίτερα.

Κανείς δεν γνωρίζει πότε ο σύζυγος συνουσιάζεται με την σύζυγο, εκτός από τους ίδιους. Πράγματι, ο γάμος είναι ένα μυστήριο γι αυτούς που έχουν παντρευτεί. Εάν υπάρχει κάποια κρυφή αρετή στην μιαρή συνουσία, πόση ακόμη υπάρχει στο ιερό γαμήλιο μυστήριο! Δεν είναι σαρκικός, μα αγνός. Δεν ανήκει στο πάθος, μα στην θέληση. Δεν ανήκει στο σκοτάδι ή στην νύχτα, μα στην ημέρα και στο φως. Εάν ένας γάμος είναι ανοιχτός στο κοινό, τότε αυτό είναι πορνεία και η νύφη παίζει την πόρνη, όχι μόνο όταν διαβρεχτεί από άλλον άνδρα, μα ακόμα κι αν ξεγλιστρήσει από την κρεβατοκάμαρα και την δουν. Ας εμφανίζεται μονάχα στον πατέρα και την μητέρα, και στον φίλο του γαμπρού και στους υιούς του γαμπρού. Αυτοί επιτρέπεται να εισέρχονται στην γαμήλια σουίτα κάθε μέρα. Μα αφήστε τους άλλους να ποθούν να ακούσουν έστω την φωνή της και να ευχαριστηθούν το άρωμά της, κι αφήστε τους να τραφούν από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, σα τα σκυλιά. Οι γαμπροί και οι νύφες ανήκουν στην γαμήλια σουίτα. Κανείς δεν μπορεί να δει τον γαμπρό με την νύφη, εκτός εάν γίνει κι αυτός.

άγνοια είναι σκλαβιά. Η γνώση είναι ελευθερία. Εάν γνωρίζουμε την αλήθεια, θα βρούμε τους καρπούς της αλήθειας μέσα μας. Εάν ενωθούμε μαζί της, θα έρθει η ολοκλήρωσή μας.

Τώρα έχουμε τα δημιουργήματα της πλάσης. Λέμε «οι δυνατοί που βρίσκονται σε υψηλή εκτίμηση, είναι σπουδαίοι άνθρωποι. Και οι αδύναμοι που περιφρονούνται, είναι άσημοι». Συγκρίνετε τα δημιουργήματα με την αλήθεια: είναι αδύναμα και περιφρονημένα, ενώ τα κρυφά είναι δυνατά και χαίρουν υψηλής εκτίμησης. Τα μυστήρια της αλήθειας αποκαλύφθηκαν, καθ’ εικόνα και ομοίωση. Η γαμήλια σουίτα όμως, παραμένει κρυμμένη.

Όσο είναι κρυφή, η μοχθηρία είναι πράγματι ανεπαρκής, μα δεν έχει απομακρυνθεί από τον σπόρο του Αγίου Πνεύματος. Είναι σκλάβοι του κακού. Μα όταν αποκαλύπτεται, τότε το τέλειο φως ρέει στον καθένα. Κι όσοι είναι μέσα Του, θα λάβουν το Χρίσμα. Τότε οι σκλάβοι θα ελευθερωθούν και οι απαγωγείς θα είναι όμηροι. «κάθε φυτεία που δε φύτεψε ο Πατέρας μου ο ουράνιος θα ξεριζωθεί» (Ματθ. 15:13). Αυτοί που χώρισαν θα ενωθούν [...] και θα γεμίσουν. Ο καθένας που θα εισέλθει στην γαμήλια σουίτα θα αποκτά το φως, διότι [...] όπως στους γάμους που είναι [...] συμβαίνουν την νύχτα. Αυτή η φωτιά [...] μόνο την νύχτα, και σβήνεται. Μα τα μυστήρια αυτού του γάμου είναι τελειοποιημένα μέσα στην ημέρα και στο φως. Ούτε αυτή η ημέρα ούτε το φως της δύουν ποτέ.

Αυτός που θα λάβει αυτό το φως δεν θα είναι ορατός μα ούτε θα μπορεί να περιοριστεί.Εάν κάποιος γίνει ο υιός της γαμήλιας σουίτας, θα λάβει το φως. Εάν κάποιος δεν το λάβει όσο είναι εδώ, δεν θα μπορέσει να το λάβει αλλού. Και κανείς δεν θα μπορεί να βασανίσει έναν τέτοιο άνθρωπο, ακόμα κι όσο περιφέρεται στον κόσμο. Και όταν θα φύγει από τον κόσμο, θα έχει λάβει την αλήθεια στις εικόνες. Ο κόσμος θα έχει γίνει Αέναο, διότι το Αέναο είναι η ολότητα γι αυτόν. Έτσι είναι τα πράματα: έχει αποκαλυφθεί σ’ αυτόν μόνο, όχι κρυμμένο σε σκοτάδι και νύχτα, μα κρυμμένο σε τέλεια μέρα και ιερό φως.

.......ΑΡΝΟΥΜΑΙ...

Αρνουμαι ο φοβος τους να γινει και δικος μου…

Αρνουμαι η αδυναμια τους να γινει και δική μου..

Αρνουμαι το ψεμμα που αληθεια μου λενε ότι είναι..

Αρνουμαι να δινω σε στειρα μυαλα… στεγνες καρδιες..χερσα χωραφια…

Αρνουμαι τη ζωη που μου προσφεραν ως θειο δωρο..

Αρνουμαι την κολαση που παραδεισο ονομασαν..

Αρνουμαι να ειμαι κομματι της πιττας που θελουν να φανε..

Αρνουμαι ν’ανηκω στον κοσμο που εφτιαξαν..

Μα θα ειμαι εδώ οσο χρειαστει …

Για να λέω ότι υπαρχει κι ενας αλλος κοσμος και τον θελουμε..

Ο κοσμος της ψυχης μου και της δικης σου..

Εκει σε βλεπω εκει σε συναντω.. Εκει σ’αναγνωριζω…

Και θα περιμενω οσο χρειαστει για να σε βρω..

Κι όλα τα κοματια της να ενωσω..

σε σενα να τα παραδωσω …

Στην μια και μοναδικη ουσια..

στην αληθεια της υπαρξης …

που εσυ μου εδειξες..εσυ με καθοδηγησες..

δεν υπαρχω χωρις εσενα…

δεν τελειωνει αυτος ο δρομος χωρις εσενα..

δεν μπορουμε να γυρισουμε πισω χωρις εσενα..

δεν μπορω να σταματησω να σ’αναζητω..


μα που εισαι Αγαπη?
Ειπες ότι θασουν εδώ..

..Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ...

δυσκολη εποχη , πολλες οι προκλησεις..
κριση , κριση , κριση , ακουγεται παντου..
ναι, ισως εχει ερθει η μερα της κρισης..
και συμβαινει τωρα..
ναι, ισως ηρθε η ωρα του μεγαλου ξεκαθαρισματος..
ισως , ηρθε η ωρα να δουμε ολη την αληθεια..
να δουμε εμας, να δουμε τους αλλους..
να παρουμε θεση, να δηλωσουμε συμμετοχη..
να ταχθουμε σαν στρατιωτες στην πρωτη γραμμη..
η σε οποια μας ζητηθει..
δεν υπακουμε πλεον σε κανενα αφεντικο, ηγετη, και οποιονδηποτε εκφραζει εξουσια..
ακουμε μονο την ψυχη μας, την συνειδηση μας...
και πραττουμε συμφωνα μ'αυτην..
οποιος αλλος τροπος εχει αποτυχει..
η ανυπακοη δηλωνει ελευθερια..
η υπακοη ειναι εσωτερικη υποθεση..
κανενα συμφερον δεν μπορει πλεον να υποταξει την ψυχη μας..
καθε μερα που περναει ολο και περισσοτεροι βρισκουν την εσωτερικη τους φωνη
αυτη τη φορα η επανασταση θα ειναι πνευματικη και ψυχικη
ειναι επανασταση λογου και πραξης
συνεπειας και συνεργασιας ψυχης και σωματος
η επανασταση ειναι εδω..
η ανασταση πλησιαζει..

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η ποιηση προερχεται από τη λεξη ποιω ,δημιουργω..τι ποιει ο ποιητης? Φτιαχνει δια των αισθησεων ,λογο που εχει αρμονια και ρυθμο..τρια στοιχεια, λογος, αρμονια, ρυθμος ( κατά αριστοτελη)
Είναι η γλωσσα της ψυχης, η μουσικη της υπαρξης..ειναι η μεταφορα αισθησεων σε λογο.. η μεταφορα των αισθησεων από μια ψυχη σε άλλη..
Είναι ο τροπος που επικοινωνουν οι ψυχες μεταξυ τους..η γλωσσα τους.
.
Αν είναι εγωιστικος ο λογος αυτος εξαρταται από τα αισθηματα καποιου, εγωισμο δεν εχει μονο ο νους αλλα και η ψυχη, όπως εχουμε μαθει να την προσδιοριζουμε, θεωρουμε ψυχη την συναισθηματικη μας μνημη..και ποιητες ολους οσους απλως ξεδιπλωνουν τα συναισθηματα τους, το τι μου κανες και ποναω, το τι σουκανα και σ’εχασα..οσο και ποιητικα να το πεις, δεν παυει να είναι ένα εγωιστικο συναισθημα..
πολλοι ποιητες είναι εγωπαθεις, όχι ολοι όμως..κι εδω για μενα ισχυει η διακριση..αληθινου και ψευτικου..

Ο πραγματικος ποιητης είναι αυτος που μπορει να μετατρεψει το δικο του προσωπικο συναισθημα, να σπασει σε κομματια, να κατακερματισει την δικη του εγωιστικη ψυχη για να συναντησει την μια και μοναδικη, συμπαντικη ψυχη, ενεργεια καθαρη, και να μεταφερει δια του λογου του αυτην την συμπαντικη μελωδια..
Αυτή την ικανοτητα δεν την εχουν ολοι, γιαυτο και ο αριστoτελης στο «περι ποιητικης» αναφερει..την ποιηση ως τεχνη αλλα και ως μιμηση..
Οι μεν ποιουν οι δε μιμουνται..και αναφερει συγκεκριμενα, τις ομοιοτητες αλλα και τις διαφορες τους, ονομαζοντας τον Ομηρο δικαιο να λεγεται ποιητης, ενώ τον Εμπεδοκλη φυσιολογο μαλλον, παρα ποιητη..

Εν αρχη είναι οι αισθησεις και η φιλοσοφια ο τροπος σκεψης του μυαλου να τις εξηγησει, η διαδικασια αυτή δεν αναιρει την υπαρξη συναισθηματος, το αντιθετο μαλιστα, το εναυσμα είναι οι αισθησεις, και σκοπος της να διερευνησει κατά ποσο αυτές οι αισθησεις είναι πραγματικες η όχι..εγωιστικες η όχι..αρα και η πραγματικη φιλοσοφια αναζητα ερμηνειες εξω από εγωικους χωρους..αναζητα την αληθεια δια του νοος, και κανει παλι την ιδια διαδικασια που κανει ο ποιητης, μετατρεπει εγωιστικες εννοιες σε αληθινες και πραγματικες, την υποκειμενικη γνωση σε συμπαντικη γνωση..

Ποιηση λοιπον κατ’εμε είναι η καλλιεργεια της ψυχης, η μετατροπη και ο καθαρισμος των συναισθηματων σε αισθησεις, αληθινα αισθηματα ,το ξεκαθαρισμα η διακριση και η αναγνωριση της συναισθηματικης μνημης και της αληθινης ψυχης.

Φιλοσοφια είναι η διαδικασια σκεψης που καθαριζει το μυαλο από ψευδαισθησεις που δημιουργουν ψευτικες σκεψεις και οδηγουν σε ψευτικη πραξη, ψευτικη ζωη..ψευτικη υπαρξη..η μετατροπη του παραλογου σε λογικο..
Η εμπιστοσυνη στα ερεθισματα που λαμβανουμε από τις αισθησεις που ερχονται από την καθαρη μας ψυχη την καθαρη μας υποσταση, εκει υπαρχει η αληθινη γνωση και δημιουργουν σκεψεις που συνηθως καταληγουν σε συμπερασματα., δεν ειναι αδιεξοδες κι οσο κιαν πολλες φορες φαινονται εξωπραγματικες και φοβομαστε να τις πουμε, δημιουργουν τοσο ισχυρες δονησεις που είναι αδυνατον να τις αγνοησεις.
Η ενωση δηλαδη μυαλου και ψυχης , σε νου, σε νοηση γεννα το πνευμα που εκφραζεται μεσω της φιλοσοφιας και της ποιησης..τοτε υπαρχει αρμονια, όταν αυτά ενωνονται , όταν γινουν ένα και οδηγουν σε καθαρες σκεψεις, καθαρα αισθηματα και αληθινες πραξεις, αληθινη ζωη, αληθινη υποσταση..
Τοτε εχει νοημα και η φιλοσοφια και η ποιηση ,όταν μπορει να πραξει κανεις σ’αυτά που ανακαλυπτει δια της νοησης του..η πραξη είναι το αποτελεσμα ολων..αν δεν υπαρχει πραξη που να επιβεβαιωνει τη θεωρια δεν υπαρχει αληθεια..στειρα φιλοσοφια δηλαδη και παραγωγικη φιλοσοφια..
Σκετα λογια και θεωριες? ή συνεπεια αισθησεων ,σκεψης και πραξης?
τι δεν χρειαζεται? Τι είναι αχρηστο και τι περιττο? Και τα δυο απαραιτητα εξισου σ’έναν ανθρωπο που αναζητα την ολοκληρωση του..
Ο λογος των αρχαιων ελληνων φιλοσοφων ηταν και ποιητικος, ο λογος του Ιησου είναι και ποιητικος..η συμπαντικη γνωση είναι ποιητικη, ο αληθινος λογος είναι ποιητικος, όπως ποιηση είναι η αληθινη δημιουργια…κι επειδη τα παντα εν σοφια εποιησε..το συμπαν ποιει με γνωση κι όχι με αγνοια..κι ο θεος δηλαδη είναι και ποιητης και φιλοσοφος..ο αληθινος θεος που είναι ενωμενος κι όχι διχασμενος και κομμενος σε κομματια..
«οτι διχασμενο δεν αντιπροσωπευει την αληθινη δημιουργια. αλλα τον ειδωλισμο της»
Η ποιηση και η φιλοσοφια βαδιζουν χερι χερι στην αληθινη δημιουργια, στην αληθινη τεχνη δεν υπαρχει το ένα χωρις το άλλο.