" Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου "

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
χωρίς αυτό το  μου , να σημαίνει δικό μου.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
όχι για σένα,  μα για μένα.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να νιώθω μαζί σου,
αυτό που μέσα σου αναβλύζει
απο την δική σου πηγή.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να με πλημμυρίζει η αίσθηση της.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να γεμίζει η ψυχή μου με το λαμπερό της φως.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να έρχομαι πιο κοντά στην υπαρξή μου.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
σαν όνομα να σου δίνω,
να σε βαφτίζω και να βαφτίζομαι στ’ όνομά της.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να νιώθω ζωντανή, δυνατή, άτρωτη.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να ξορκίζω τους δαίμονές μου.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να έρχομαι όλο και πιό κοντά
στην ύπαρξή μου,
στην ουσία μου και τη δική σου.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να χάνομαι στον ωκεανό των αισθήσεών της.

Άφησέ με  να σε λέω αγάπη μου,
γλυκά να ταξιδεύω μέσα σου,
να ανακαλύπτω την  ομορφιά σου,
την  θεική  ψυχή σου.

Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
και να συναντιέμαι μαζί σου,
εκεί που σταματάει ο χρόνος,
εκεί που όλα γίνονται ένα,
εκεί που όλα αρμονικά συμβιώνουν,
εκεί που άγγελοι χορεύουν μαζί με ξωτικά,
νεράιδες με πρίγκηπες,
εκεί που εκστασιασμένοι εραστές
λούζονται  με το λευκό  φως της νύχτας .


Άφησέ με να σε λέω αγάπη μου,
για να θυμάμαι το σπίτι μου,
την καταγωγή και τον προορισμό μου,
το δρόμο και την επιστροφή μου,
να αγγίζω και να γεύομαι,
να τρέφομαι και να γιορτάζω,
 μέσα απο σένα,
την δική μου ουσία


(Φωτό , ζωγραφική του Μάριου Βαρελά )
. 

" Το θηρίο "

Νύχτες σιωπής,
μέρες ντροπής,
αδυσώπητοι εχθροί,
καιροφυλακτούν ,
περιμένουν,
το επόμενο σου λάθος,
που θα θρέψει, θα ντύσει, θα καλύψει
την άσχημή τους γύμνια.

Πίσω απο σένα θα τρέξουν να κρυφτούν
κι εσένα πρώτο θα υποδείξουν,
ως θήραμα
κι εύκολα, πολύ εύκολα , θα σε δώσουν,
και κανείς δεν θα 'ναι εκεί
για να σε σώσει.

Μα σαν το θηρίο αντικρύσεις,
ίσια στα μάτια να το κοιτάξεις,
αντικρυστά ένα χορό θα σύρετε μαζί,
αναμετρώντας τις δυνάμεις.

Δείξε σεβασμό,
υποκλίσου στον αντίπαλο,
με δέος,
δέξου την αγριότητα της φύσης σου,
δικό σου δημιούργημα είναι,
άνθρωπε!

Δικό σου είναι το θηρίο!


(Φωτό , Matisse danceII, 1909)

...ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ...

Ο πριγκηπας εμεινε αμιλητος και ακινητος στη μεση της ερημου ,μολις διαπιστωσε την κενοτητα του.

Πανω από μια λιμνη προσπαθουσε να δει μεσα του..
Μερες εμεινε εκει περιμενοντας κατι να δει..
Σιωπηλος, ακινητος, μαρμαρωμενος σχεδον..
Περιμενε υπομονετικα την ψυχη του να του μιλησει..

την ψυχη του που ειχε φυγει μακρυα
οταν εκεινος νομιζε οτι ζει τη ζωη ενος πριγκηπα..

Και μονο όταν καταφερε να ξεχασει ποιος ηταν..
Οταν η προσωπικοτητα του σβηστηκε απ’τα ματια του.
Κι εικονα του από τη λιμνη..

...Η ψυχη του ηρθε...Το νερο κινηθηκε…
Μια νεα πνοη εισηλθε μεσα του..

και τοτε αρχισε να θυμαται  , ειδε τον εαυτο του στον χρονο..

Το παρελθον περνουσε μπροστα του καθηλωνοντας τον ακομα περισσοτερο.

Ποσα ειδε..ποσα λαθη..ποσα σωστα..ποσοι ανθρωποι ηταν..
Κι όλα εκείνος..σε πολλους ρολους, πολλες χωρες..πολλες ζωες..

Δεν ηταν ο πριγκηπας που ολοι του ελεγαν..
Παρά μονό μια ψυχη, μια διαδρομη, ενας ρολος..

Ανασανε βαθεια, όπως πρωτη φορα..
ανακουφιστικα..ρουφηξε την πνοη που του δοθηκε..

Ιερη στιγμη..σιωπη …βαθεια σιωπη..
χρονος… ψυχη…κινηση…ζωη…ενωση με το ολον...
η συνδεση ειχε γινει …το κεντρο ειχε βρεθει..


Ολο αυτό τον καιρο τον παρατηρουσαν  δερβισηδες
Κανεις δεν του μιλησε..κανεις δεν αποσπασε την προσοχη του..
Παρά υπομονετικα του παραστεκονταν απο μακρυα..

σηκωθηκε ηρεμα , φορεσε την καπα του δερβιση που ειχαν αφησει διπλα του..

κι αρχισε να βαδιζει προς αγνωστη κατευθυνση...

βαδιζε...βαδιζε..βαδιζε...

αλλα δεν ηταν μονος πια..

η ψυχη του τον οδηγουσε...του εδειχνε το δρομο...

γιατι μονο εκεινη γνωριζε ποιος ηταν και που ηθελε να παει...

"Βρείτε άμεσα μια άλλη Γη! Οι φυσικοί πόροι μας, εξαντλούνται!

• Συντάκτης: Λευτέρης Ρήγας, Δημοσίευση: 15/10/2010

Αν ο άνθρωπος δεν σταματήσει την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Γης, τότε είναι μοιραίο σε 20 χρόνια να τους έχει εξαντλήσει.

Μόνη διέξοδος για την επιβίωση της ανθρωπότητας θα είναι πλέον μια... δεύτερη Γη, ώστε να αντληθούν από εκεί οι απαραίτητοι πόροι!

Τα παραπάνω δεν είναι σενάριο από ταινία καταστροφολογίας, αλλά το συμπέρασμα έκθεσης με τίτλο Living Ρlanet Report την οποία συντάσσουν κάθε δύο χρόνια μεγάλες περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση, "ο άνθρωπος απομυζά τους φυσικούς πόρους του πλανήτη 1,5 φορές ταχύτερα από τον ρυθμό αναπλήρωσής τους και έτσι ως το 2030 για να υπάρχει τροφή, πόσιμο νερό αλλά και δυνατότητα απορρόφησης του διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να υπάρχουν τόσοι φυσικοί πόροι όσοι βρίσκονται σε δύο πλανήτες σαν τη Γη".

Και η έκθεση συνεχίζει λέγοντας "τα πλούσια κράτη απομυζούν κατά μέσον όρο πέντε φορές περισσότερο τους φυσικούς πόρους του πλανήτη σε σχέση με τις αναπτυσσόμενες χώρες και μάλιστα ο δυτικός κόσμος βασίζει τη διαβίωσή του στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των φτωχών χωρών".

Οι ερευνητές που την συνέταξαν εκτιμούν ότι το 2050 ο πληθυσμός των ανθρώπων θα είναι 9,2 δισεκατομμύρια. Ακόμη και όλη η ανθρωπότητα ακολουθήσει ένα πολύ λιτό διαιτολόγιο, λένε, θα απαιτούνται φυσικοί πόροι 0,3 φορές περισσότεροι από αυτούς της Γης. Αν όμως οι άνθρωποι συνεχίσουν να ακολουθούν "δυτικό διαιτολόγιο" βασισμένο στην υπερκατανάλωση, τότε θα χρειάζονται φυσικοί πόροι δύο πλανητών σαν τη Γη, για να επιβιώσουν.

http://www.pyles.tv/News/diastima/other_earth.aspx

" Γυναίκα "

Έγινα θάλασσα και περίμενα να 'ρθεις
σαν δελφίνι να κολυμπήσεις στα νερά μου
ήρθες σαν άνεμος και τρικυμία έφερες
κι έπνιξες όσα δελφίνια φιλοξενούσα

Έγινα γη και περίμενα τους γόνιμους σου σπόρους
ήρθες κι έβαλες φωτιά κι έκαψες οτι είχε καρπήσει

Έγινα έρημος για να χαθώ στην απεραντοσύνη μου
κάθε σου βήμα πάνω μου φρόντιζα να σβήνω
ίχνη να μην υπάρχουν απο το πέρασμα σου

Με κατέκτησες κάποτε
με όλους τους τρόπους
ύπουλα μπήκες μέσα μου,
και λεηλάτησες οτι με αγάπη σου δόθηκε.

Παριστάνοντας τον αθώο
κατάστρεφες οτι όμορφο γεννούσα.

Μα υπάρχω ακόμα

Είμαι η θάλασσα και η γη
η πνοή, η έρημος και η φωτιά

'Οταν όλα αυτά μαζί τα ενώσω
θα φτιάξω έναν άλλο κόσμο
κι εσύ δεν θα υπάρχεις
δεν θα σαι πια εκεί
δεν θα μπορείς να μ'ακολουθήσεις
δεν σε χρειάζομαι πια θα σου πω
είσαι ελεύθερος απο μένα

Φεύγω για άλλη μια φορά φεύγω..
και σαν γυρίσω
πίσω μου δεν θα σε δω ξανά
γιατί εκεί που θα είμαι δεν υπάρχουν σκιές

Στο κέντρο της ύπαρξής μου
στην αλήθεια του εαυτού μου
υπάρχει μόνο ένα φως
ένα διαμάντι που λαμπυρίζει
το φως του διαχέεται παντου
είναι το φως  της πηγής μου

Αυτό το φως σαν αντικρύσεις
καθηλωμένος θα μείνεις για πάντα
μαρμαρωμένος πρίγκηπας
στης Μέδουσας τον κήπο

Εγώ όμως δεν θα είμαι πια εκεί
η Μέδουσα πέθανε , δεν υπάρχει πια
άλλωστε δικό σου δημιούργημα ήταν
ποτέ δεν υπήρξε στ' αλήθεια

Είμαι η θάλασσα
είμαι η γη
η φωτιά
και η αγάπη
η ψυχή

Είμαι η γυναίκα
η δημιουργία ,
που όλους τους γέννησε από ένα σπόρο μόνο
και μόνο εγώ μπορώ να σε αφανίσω
μέσα μου δεν θα σ' αφήσω ποτέ ξανά να μπείς
δεν σε χρειάζομαι πια...
ο κύκλος έκλεισε..
είσαι ελεύθερος να φύγεις

Η Εύα σκότωσε το φίδι
κι ο Ιησούς γεννήθηκε απο παρθένα
παρθένα στη σκέψη, στην ψυχή
γιατί ηταν μόνο αγάπη

Η γυναίκα
σε οδηγεί στην αγάπη
που σε γέννησε
στην ψυχή που σου δόθηκε

Μόνο η γυναίκα γνωρίζει τον δρόμο
 που σε  συνδέει με την ψυχή σου
με την δική σου πηγή
την ουσία σου
που είναι αγάπη

η χαρα του θεου

αλοιμονο σε κεινους
που την αγαπη δεν γνωρισαν

αλοιμονο σ'οσους δεν μπορουν
να την αναγνωρισουν
και να την νιωσουν

αλοιμονο σ'οσους νομιζαν οτι την βρηκαν
και στα σοκακια της χαθηκαν

περιπλανωμενοι και παρασυρμενοι
απ'των παθων τους την ιδεα

καθρεφτης το παθος
της αληθινης μας φλογας
της φλογας που μεσα μας καιει
και την αληθεια αναζηταει

καθε βημα της δυσκολο
μα και τοσο ομορφο

αληθεια- χαρη - ομορφια
ρυθμος και αρμονια

χορος πραγματικος που γεννιεται
και υπαρχει στα βαθη της υπαρξης σου

εκει που καποτε πεθανες
εκει καλεισαι τωρα να ξαναγεννηθεις

μην φοβηθεις..
τον δρομο τον γνωριζεις

κιαν για λιγο τον εχασες
ποτε μην πιστεψεις πως χαθηκε..

κρατα γερα το νημα της ψυχης σου
θα χρειαστει ισως ολη τη δυναμη σου

πολλοι θα προσπαθησουν να σε παρασυρουν
πολλοι θα σε μπερδεψουν
παγιδες θα σου στησουν

δοκιμασια θα το πεις εσυ
μαθημα πως θα λαβεις

κι αφου αντεξεις
και κρατηθεις

οσο κι αν βογγηξεις
οσο κι αν πληγωθεις

να θυμασαι πως κλεινουν οι πληγες
μονο αν τις γιατρεψεις

τοτε θα πεις

σ'ευχαριστω πατερα μας,
που ποτε δεν μ'εγκατελειψες

κι αν φανηκε πως χαθηκα καποιες στιγμες
κι αν παλι χρειαστει να φυγω
στην ουσια γυριζω σε σενα

σε σενα που μου δειξες πως να σε βρισκω
και πως να σε αναγνωριζω

πως εμενα θα βρισκω

κι οσα λαθη κιαν κανω
κι οσα ωχ!! και να πω
παντα θα σ'ευγνωμονω
γιατι μεσα μου παντα θα σ'εχω

αγαπη ειναι η χαρα του θεου
οταν εσενα βρισκει
σ'αγγιζει με το χαδι του
και τρυφερα σε αγκαλιαζει

κι ολο το φως του πλανιεται γυρω σου
κι αυτο ζηλευουν ολοι...

οταν ο ηλιος γερνει
και τα πουλια παυουν να κελαηδουν

οταν η μοναξια σε πνιγει
και φιλος πουθενα δεν φανει

οταν μονος εσυ κι η ψυχη σου
απεγνωσμενα
ενα καταφυγιο ψαχνεις να βρεις

τοτε θυμησου

πως τιποτα για παντα δεν μενει ιδιο
πως τιποτα δεν εισαι
αν μονος δεν μπορεις να εισαι


της ληθης η πλακα αργα θα σηκωθει

και τοτε θα θυμηθεις

πως ορκους αγαπης εδινες
χωρις στ'αληθεια να το ενοεις

γιατι αληθεια ειναι αυτο
που δεν μπορεις να εισαι

αληθεια ειναι αυτο
που τωρα ψαχνεις να βρεις

την υπαρξη σου που καποτε εχασες

κι ολους τους δρομους
κι ολους τους σταθμους

σιγα σιγα θα θυμηθεις

κι ενα ενα τα κοματια της ψυχης σου θα βρεις
και πισω θα τα παρεις

αφου ενωσεις το πως και το γιατι
το πριν και το τωρα
το χτες και το αυριο

κι ετσι θα μαθεις
τι εισουν που εισουν και που πας

και μονο τοτε θα καταλαβεις
πως εδω ηρθες για λιγο κι εμεινες πολυ

γιατι ακομα δεν μπορεσες να βρεις
της ψυχης σου το διαμαντι

που πισω σου αφησες..