Translate

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

" Το καθαρόν κι ελαφρύ "









Στην άλλη όχθη
στέκομαι και περιμένω
εσένα , άλλε μου εαυτέ.

Αγναντεύω τον ορίζοντα
καρτερικά,
αναμοχλεύοντας  αισθήσεις
και χρώματα
προσπαθώντας να αναγνωρίσω
κάθε νέο μου κομμάτι
που έρχεται απο μακρυά.

Κουρασμένο
απογοητευμένο
βασανισμένο
ανήμπορο
και ταλαιπωρημένο
απο τις κακουχίες
του δρόμου

Βάδιζε
χαμένο κι αποκομμένο
χωρίς οδηγό και πυξίδα
χωρίς φροντίδα.

Υποκλίνομαι κι σ' αγκαλιάζω
χαμένε άλλε μου εαυτέ
ξεχασμένε στου χρόνου
τα γυρίσματα
και στης άγνοιας
την  λησμονιά.

Τα  βάρη αυτά
θα σου ζητήσω
πίσω να τ΄αφήσεις
δεν γίνεται πιά
να τα κουβαλάς  μαζί σου

Ακόμα κι αν είναι
παράσημα πολέμου
που με κόπο και θυσίες κέρδισες
πίσω πρέπει να τ΄αφήσεις.

Σαν ένδυμα που τόσο καιρό φορούσες
και πάνω σου είχε κολήσει
και σκονίστηκε και σχίστηκε
και επίδεσμος στο τραύμα έγινε
και μαντήλι για τα δάκρυα
και για τους χορούς
και για τα τραγούδια χάδι,
πίσω πρέπει να τ΄αφήσεις.

Τίποτα απ' όλα αυτά
δεν περνάει απέναντι ,
παρά μόνον,
το καθαρόν κι ελαφρύ
εκείνο το ουσιαστικόν,
το απόσταγμα της γνώσης
του δρόμου που σ΄έφερε εδώ .

Δεν μπορείς να πάρεις
τίποτα μαζί σου
απ΄ όσα ήσουν ,
όταν δεν ήσουν.

Ενώσου μαζί μου και πάμε.

Καλωσόρισες καινούργιε μου εαυτέ .


(Φωτό,  έργο του Ερμή Σαμπανόπουλου, θαλλασογραφίες, καραβάκι , 2001
το βρήκα εδώ , www.sampanopoulos.gr )







Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

"Γυναίκες " Εδουάρδο Γκαλεάνο


1978, Λας Πας
"Ποιός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός ? Η στρατιωτική δικτατορία? Η αστική τάξη της Βολιβίας? Ο ιμπεριαλισμός? Όχι σύντροφοι , θα σας πω εγω, ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο φόβος .Τον έχουμε μέσα μας ."
Αυτά είπε η Διομιτίλα στο ορυχείο κασσίτερου του Κατάβι, και ήρθε στην πρωτεύσουσα με άλλες τέσσερις γυναίκες και καμιά εικοσαριά παιδιά.
Τα Χριστούγεννα άρχισαν την απεργία πείνας .Κανείς δεν πίστεψε σε αυτές. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που το θεώρησαν ένα καλό αστείο.
¨΄Ωστε λοιπόν, πέντε γυναίκες θα ρίξουν τη δικτατορία."
Ο ιερέας Λουίς Εσπινάλ είναι ο πρώτος που ενώνεται μαζί τους .Δεν αργούν να γίνουν χίλιοι πεντακόσιοι οι απεργοί πείνας σε όλη τη Βολιβία. Οι πέντε γυναίκες , συνηθισμένες στην πείνα απο τότε που γεννήθηκαν , αποκαλούν το νερό κοτόπουλο ή γαλοπούλα και το αλάτι μπριζόλα, ενώ θρέφονται με το γέλιο. Στο μεταξύ πολλαπλασιάζονται οι απεργοί πείνας , τρεις χιλιάδες , δέκα χιλιάδες , μέχρι που δεν μετριούνται πια οι βολιβιανοί που παύουν να τρώνε και να εργάζονται , και είκοσι τρεις μέρες μετά την αρχή της απεργίας πείνας , ο λαός πλημμυρίζει τους δρόμους, και είναι αδύνατον να τον κάνουν να σταματήσει .
Οι πέντε γυναίκες έριξαν τη στρατιωτική δικτατορία.



"Γυναίκες " , Εδουάρδο Γκαλεάνο , εκδόσεις Πάπυρος. 

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

" Τέλος "










Ως πότε θα σερνόμαστε αργοπεθαίνοντας.

Πόσους νεκρούς θα θρηνήσουμε ακόμα, 
πόσους φτωχούς, πόσους πεινασμένους,
πόσους άστεγους, πόσους ανήμπορους,
πόσους μετανάστες και πόσους πρόσφυγες .

Πόσους προδότες, πόσους κλέφτες, 
πόσους απατεώνες.
Πόσους δολοφονημένους, πόσους δαρμένους,
πόσους κακοποιημένους.

Πόση θλίψη μπορούμε να αντέξουμε ακόμα,
και μέχρι πότε θα στρέφουμε το βλέμμα  

αλλού, ψάχνοντας για διέξοδο ,
γιά μιά χαραμάδα,
να ξεφύγουμε, να γλυτώσουμε, 
απο τον φαύλο κύκλο,
της θλίψης και της απογοήτευσης.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί,
αφηνόμαστε να 
 βουλιάζουμε,
σ' ένα βούρκο που τέλος δεν έχει.

Τι άλλο περιμένουμε να δούμε, 

πόσο τρομολάγνοι έχουμε γίνει?

Η άβυσσος δεν έχει τέλος, 
δεν έχει πάτο, 
έχει όλο και παρακάτω, 
γίνεται δίνη που σε ρουφάει.

Το τέλος , τον πάτο, τον ορίζουμε εμείς.
Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί,
ορίζουμε το προσωπικό 

αλλά και το συλλογικό τέλος.

Χρειάζεται να αποφασίσουμε 

να βάλουμε ένα τέλος.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί, 

μέσα μας πρώτα κι έξω μας μετά,
να βρούμε τη δύναμη 
να αντιμετωπίσουμε το τέρας, 
κατά πρόσωπο.

Αυτό το τέρας συνεχώς δυναμώνει ,

τα τελευταία χρόνια, 
έχει απλώσει τα πλοκάμια του παντού κι απειλεί 
να μας κατασπαράξει .

Φόβο το λένε,

άρνηση, αδυναμία, δειλία.

Όταν το κοιτάξεις κατά πρόσωπο θα δεις,
πως δεν υπάρχει πραγματικά, 
παρά μόνο στην φαντασία σου,
μόνος σου το έπλασες ,
κι έτσι απλά 
όπως το δημιούργησες
με τον ίδιο τρόπο μπορείς  να το εξαφανίσεις.


Το τίποτα ποτέ δεν θα μπορέσει

 να σταθεί απέναντι απο το κάτι.
Το ανύπαρκτο δεν γίνεται

να νικήσει το υπαρκτό.
Καμιά μάχη δεν χρειάζεται να δώσεις,
αρκεί να μπορέσεις να το δεις.


Γιατί αν κάτι μας καθηλώνει ,

είναι που νομίζουμε 
ότι χρειάζεται να πολεμήσουμε 
και δεν έχουμε δυνάμεις για πόλεμο, 
εξαντληθήκαμε.
Δεν θέλουμε πόλεμο, 

αυτό έχει επιλεγεί.
Αν θέλαμε πόλεμο 
θα τον είχαμε κάνει τη σωστή στιγμή 
κι αυτή η στιγμή πέρασε.

Επιλέξαμε να αντέξουμε στις κακουχίες, 

στις σκληρές δοκιμασίες και στις προκλήσεις,
της αλλαγής και της μεταμόρφωσης 
του τρόπου ζωής μας.
Όμως και σ΄αυτό χρειάζεται να μπεί ένα τέλος.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί,
ας ορίσουμε το δικό μας,


............Τέλος............











Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

" Συνείδηση , μιά λέξη που αλλάζει τον κόσμο "





Ενός λεπτού σιγή για το χρόνο που φεύγει...

Ας ανάψουμε ένα κερί
να κάψουμε στη φλόγα του
οτι μας περισσεύει
ότι μας στεναχωρεί
κι ότι μας πληγώνει

Ο νέος χρόνος έρχεται
και θα ναι μία απο τα ίδια
αν μέσα σου συνεχίσεις να κουβαλάς
όλα τ΄αποκαίδια..

Καλή χρονιά είναι αυτή
που δεν ήρθε ακόμα

Καλύτερη χρονιά θα είναι αυτή
που δεν την περιμένεις

Κι ακόμα καλύτερη αυτή
που δεν μετριέται
με ώρες με μέρες και λεπτά
με αριθμούς και ρολόγια

Αλλά με συναισθήματα
που κάνουν όλες
τις μέρες γιορτινές
και τις στιγμές
χαρούμενες μοναδικές
ταξίδια κι όνειρα ιδιαίτερα
που κρατούν αιώνια

Αγάπη πάντα και παντού
αυτός ας είναι ο προορισμός μας

Συνείδηση θα την πω αλλιώς
ή το μυστικό του χρόνου
Συνείδηση λοιπόν
μία είναι η ευχή μου

Συνείδηση
η φωνή της ψυχής
η πυξίδα
που δείχνει το δρόμο

" Συνείδηση μια λέξη που αλλάζει τον κόσμο...."










Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

" Σ' αγαπώ , χαίρομαι που υπάρχεις "




Είναι αυτό το κάτι που εκπέμπουν οι άνθρωποι ,
η αύρα τους που λέμε, που κάνει τη διαφορά.
Μετράει περισσότερο απ΄αυτό που λένε ή δεν λένε ,απ΄ αυτό που σκέφτονται ή δεν σκέφτονται ,
απ΄ αυτό που κάνουν ή δεν κάνουν .
Είναι αυτό το αίσθημα που σου δημιουργούν ακόμα κι όταν δεν συμφωνείς σε όλα μαζί τους ή ακόμα κι όταν λένε σαχλαμάρες ή ακόμα όταν δεν λένε τίποτα , που σε κάνει να τους αγαπάς , έτσι χωρίς εξήγηση ...
Και είναι αυτό που λείπει περισσότερο απο κάθε τι άλλο απο αγαπημένους ανθρώπους που έχουν φύγει, αυτή η αύρα τους , η ενέργεια, το αποτύπωμα τους στο χώρο που είναι μοναδικό για τον καθένα , δημιουργεί μια αίσθηση έλλειψης που δεν αναπληρώνεται...
Έτσι αγαπώ μπορεί και να σημαίνει , χαίρομαι που υπάρχεις.
Εκεί στο χώρο δίχως λόγια κατοικεί η αληθινή αγάπη, η αληθινη επικοινωνία , η αληθινή συννενόηση...
Είναι ο χώρος των ψυχών , που έχουν αποφασίσει να συνευρευθούν κι επικοινωνούν ερρήμην του μυαλού σου και των συναισθημάτων σου , ερρήμην όσων νόμιζες ότι γνωρίζεις ή όσων νόμιζες ότι νιώθεις.
Η ψυχή αποφασίζει για το αν υπάρχεις ή όχι , για το αν θα ζήσεις ή όχι .
Η ψυχή κινείται πριν απο σένα για σένα, με σένα ή χωρίς εσένα...
Εσύ οφείλεις απλώς να την ακολουθείς , να την ακούς , να την εμπιστεύεσαι και να την αφήνεις να κάνει τη δουλειά της .
Να σε ενώνει , να σε μαθαίνει να αγαπάς, να σου δημιουργεί κατάσταση αγάπης μέσα σου.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα που μπορεί να συμβεί μέσα μας .
Ένα μικρό κλικ, μια ελάχιστη μετατόπιση κι ο κόσμος αλλάζει .
Είναι το μόνο και το μόνιμο δώρο της ψυχής μας προς εμάς , της ψυχής μας για μας .
Το αποτέλεσμα της εργασίας της και της συνεργασίας μας μαζί της .
Ενώσου με την ψυχή σου , γίνε "ένα" μαζί της.
Τότε θα νιώσεις τι θα πει ,


" Σ΄αγαπώ , χαίρομαι που υπάρχεις..."

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

" Ο Θάνατος στην υπηρεσία της ζωής "




Παγώνει την καρδιά ο θάνατος
όταν δεν μπορείς να τον κοιτάξεις

Ό φόβος σε κυριεύει
επειδή δεν τον βλέπεις
όπως πραγματικά είναι
αλλά
όπως σου είπαν ότι είναι

Αν μπορούσες να τον κοιτάξεις
στα ίσια
Αν μπορούσες να σηκώσεις
τα μάτια σου πάνω του
Αν μπορούσες να ξεχάσεις ότι ξέρεις
κι απλώς να νιώσεις

Τότε ίσως έβλεπες πως
δεν είναι εχθρός σου
ο θάνατος
αλλά ο βοηθός σου

Τοτε ίσως εβλεπες πως
δεν είναι εκεί
για να σε τρομάζει
αλλά για να σε ανακουφίσει
όταν έρθει η ώρα

Αν μπορούσες να δεις
μέσα του
και πίσω του
και πάνω του
και πέρα απ αυτόν
θα εβλεπες
ότι δεν έχει κανένα φόβο
αυτό το πέρασμα

Απλώς κοιτάς σε λάθος σημείο
και χωρίς λόγο ανησυχείς
για κάτι που δεν ήρθε η ώρα σου
ακόμα να δεις
κι αυτό σου φέρνει τρόμο

Αν μπορούσες να το δεις αυτό
θα επέστρεφες πιο δυνατά
στη ζωή
και με όλο σου το είναι
θα ζούσες

Γιατί τώρα γνωρίζεις
τι είναι ο θάνατος
αυτος που θα σε περάσει απέναντι
μόνο όταν εσύ του το ζητήσεις

Ο θάνατος είναι ακίνητος
δεν έρχεται αν δεν τον καλέσεις

Δεν σηκώνει τα μάτια του πάνω σου
αν εσυ δεν το ζητήσεις

Ο θάνατος είναι στην υπηρεσία της ζωής
κι όχι η ζωή στην υπηρεσία του θανάτου

Ξέχνα ότι σου έχουν πει
κανένας ζωντανός
δεν μπορεί να περιγράψει
επαρκώς τον θάνατο
γιατί δεν ανήκει σ΄αυτούς
ανήκει στους πεθαμένους

Εσύ αυτό που χρειάζεται
είναι να επιλέξεις
πώς θα ζήσεις
με φόβο
ή με αγάπη
με εμπιστοσύνη
ή με άγνοια
τυχαία
ή με σκοπό

Να επιλέξεις
αν θέλεις να ζεις
με σκοπό το θάνατο
ή να επιλέξεις να ζεις
με σκοπό τη ζωή

Μάθε πρώτα να ζεις
όπως σου αξίζει
γι αυτό είσαι εδώ

Κι άσε τον θάνατο
στην ησυχία του
ανήκει στους νεκρούς

Όταν έρθει η ώρα
να τον γνωρίσεις
και να τον συναντήσεις
ίσως
και να τον ευγνωμονείς
ίσως τότε
μπροστά του να υποκλιθείς
κάτι που σου φαντάζει
εξωφρενικό τώρα .

Είναι αυτός ο φόβος
που δεν σ' αφήνει να δεις
αυτά που δεν είσαι έτοιμος
ακόμα να πιστέψες .
















Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

"Ά, οι άνθρωποι , οι δικοί μας άνθρωποι "



" Για τα χέρια σας
   και για την ψευτιά "



Τα χέρια σας σοβαρά σαν τις πέτρες
θλιμμένα σαν εκείνα τα τραγούδια
                   που τραγουδάν στη φυλακή
βαριά, χοντροκομένα σάμπως ζώα για χαμαλίκι
τα χέρια σας που μοιάζουν μανιασμένα πρόσωπα
                  πεινασμένων παιδιών!


Τα χέρια σας ανάλαφρα, επιδέξια σαν τις μέλισσες
ολόγιομα σάμπως μαστοί ξέχειλοι γάλα
ατρόμητα καθώς η φύση
τα χέρια σας που κάτω απ΄το σκληρό πετσί τους
                   φυλάνε πάντα τη στοργή και τη φιλία.


Και βέβαια που δε στέκεται ο πλανήτης μας
σ΄ ενός βοδιού τα κέρατα ,
ανάμεσα στα χέρια σας κρατιέται.


Ά, οι άνθρωποι, οι δικοί μας άνθρωποι,
με ψέμματα σας ταίζουνε όταν εσείς πεινάτε
κ' έχετε χρεία απο ψωμί και κρέας.
Αφήνετε τούτον τον κόσμο
                   που τα κλαδιά του με καρπούς είναι κατάφορτα
δίχως να κάτσετε ούτε μια φορά να φάτε
                   απάνου σε παστρικό τραπεζομάντηλο.


Ά, οι άνθρωποι , οι δικοί μας άνθρωποι,
                   πιότερο εκείνοι της Ασίας, της Αφρικής,
                   της μέσης, της εγγύς Ανατολής
                   και των νησιών του Ειρηνικού
                   και τούτοι της δικιάς μου χώρας
πιότεροι δηλαδή απο τα εβδομήντα στα εκατό
είσαστε κοιμισμένοι, είσαστε γέροι...
Είστε περίεργοι, είστε νέοι καθώς τα χέρια σας ...


Ά, οι άνθρωποι , οι δικοί μας άνθρωποι
εσύ αδερφέ μου της Ευρώπης , της Αμερικής
συ πούσαι σβέλτος , πούσαι θαρεττός
κ' είσαι όλος χαυνωμένος σαν τα χέρια σου
σου λένε ψέματα , σε βάζουν στο ντορό τους...




Ά, οι άνθρωποι , οι δικοί μας άνθρωποι
άν ψεύδονται οι κεραίες
άν ψεύδεται η περιστροφή της γης
άν ψεύδονται και τα βιβλία
άν ψεύδονται οι αφίσες, τ' ανακοινωθέντα
                       πάνου στην κολώνα
άν ψεύδονται και πάνου στην οθόνη
                       των κοριτσιών τα γυμνά πόδια
άν ψεύδεται κ΄ η προσευχή
άν ψεύδεται και το νανούρισμα
άν ψεύδεται και τ΄ όνειρο
άν ψεύδεται στο καμπαρέ κι ο βιολιστής
άν ψεύδεται το φεγγαρόφωτο
                     μες στις απελπισμένες νύχτες
άν ψεύδεται κι ο λόγος
άν ψεύδεται το χρώμα
άν ψεύδεται η φωνή
άν ψεύδεται κι αυτός που εκμεταλλεύεται τα χέρια σας
άν ψεύδονται όλοι και όλα
εξόν από τα χέρια σας
είναι για νάναι υπάκουα σαν τον πηλό τα χέρια σας
                    νάναι τυφλά σαν τα σκοτάδια
                    νάναι κουτά σαν τα μαντρόσκυλα
για να μην εξεγείρονται τα χέρια σας
για να μην πάρει τέλος τούτη η αδικία
                    τ΄όνειρο κάθε εμπόρου
                    μέσα σε τούτονε τον κόσμο το θνητό
                    μέσα σε τούτονε τον κόσμο
                    που θάτανε τόσο όμορφο να ζούμε





Ναζίμ Χικμέτ                                                                                        
" Ποιήματα"                                                                                                      
Απόδοση Γιάννη Ρίτσου                                                                                                          
Εκδόσεις Κέδρος