Translate

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

"Ο αποχαιρετισμός του Ιησού και το μήνυμα της Ανάστασης "




Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο

Κεφ ιστ ΄ στίχοι 20-22


"Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι κλαύσετε και θρηνήσετε υμείς, ο δε κόσμος χαρήσεται , υμείς δε λυπηθήσεσθε, αλλ΄ η λύπη υμών εις χαράν γενήσεται." 

 Αλήθεια σας λέω , ότι θα κλάψετε και θα θρηνήσετε εσείς για τον θάνατό μου , ο κόσμος όμως θα χαρεί , εσείς θα λυπηθείτε αλλά η λύπη σας χαρά θα γεννήσει.

"Η γυνή όταν τίκτει , λύπην έχει , ότι ήλθεν η ώρα αυτής , όταν δε γεννήση το παιδίον , ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως δια την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον."

Η γυναίκα όταν γεννά είναι λυπημένη γιατί νομίζει ότι ήρθε η ώρα της , όταν όμως γεννηθεί το παιδί , ούτε καν θυμάται τη θλίψη της λόγω της χαράς που έχει επειδή γεννήθηκε άνθρωπος στον κόσμο.

"Και υμείς ούν λύπην ,μεν νυν έχετε , πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία και την χαρά υμών ουδείς αίρει αφ' υμών."

 Κι εσείς τώρα  έχετε λύπη , πάλι όμως θα εμφανιστώ σε σας και θα χαρείται στην καρδιά σας και αυτή τη χαρά κανείς δεν θα μπορέσει να σας την αφαιρέσει.




Καλή Ανάσταση !







Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

" Η ώρα της ψυχής "






Μετράμε τις αντοχές μας,
αφουγκραζόμαστε τις ψυχές μας, 
που ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί.

Σαν έμπειροι σχοινοβάτες, βαδίζουμε,
κρατώντας λεπτές ισορροπίες,
προσπαθούμε  να αντισταθούμε 
και να μείνουμε ενωμένοι ,
ανάμεσα στα διχασμένα μυαλά,
με τις κλειστές καρδιές ,
που μας κυβερνούν και μας δικάζουν , 
μας αρρωσταίνουν και μας επιβάλλονται ,
χρησιμοποιώντας κάθε αθέμιτο μέσο και τρόπο , 
προκειμένου να επικρατήσουν.

Ευτυχώς που είναι  άνοιξη,
μια χαραμάδα φωτός αχνοφαίνεται στον ορίζοντα,
ίσα ίσα με μιά ανάσα,
ίσα ίσα για να μην ξεψυχήσουμε,
ίσα ίσα για να αντέξουμε,
ίσα ίσα για να μην παραδοθούμε ,
ίσα ίσα για να δούμε,
την ανάσταση μέσα μας να συμβαίνει.

Μεσ' το ψευδές σκότος και στην  κυριαρχία του
είναι η καλύτερη στιγμή για να εκδηλωθεί,
είναι η καλύτερη στιγμή για να φανερωθεί.

Είναι η ψυχή σου που ανασταίνεται  άνθρωπε, 
τώρα είναι η δική της ώρα.


( Φωτό, Άνοιξη,  Alphonse Mucha 1896 )


" Ονειρικόν "




Μικρή μου ζωή
μεγάλα μου όνειρα ,
θα σας τολμήσω ξανά?
Θα προλάβω να σας ζήσω
ή πάλι θα σας εγκαταλείψω ?

Αναζητώ την Αγάπη
κι όταν την βρίσκω, φεύγω.
Μικρή και λίγη,
στέκομαι μπροστά της.

Το φως της με στραβώνει,
με καθηλώνει,
η μεγάλη της αλήθεια .

Πόσο θάρρος χρειάζεται,
για να μπορέσεις ,
ν ΄αγαπήσεις αληθινά?

Στέκεσαι εκεί μπροστά μου,
σε βλέπω ολοκάθαρα πλέον,
μα δεν μπορώ να σ'  αγγίξω,
φοβάμαι μήπως,
απο την πολύ μου αγάπη,  σε διαλύσω.

Κι έτσι, μένω στο όνειρο,
είναι πιο σίγουρο,
πιο σταθερό,
χωρίς εκπλήξεις.

Αυτό μου ανήκει , εσύ όχι.


 (Φωτό , Αγκαλιά, Γούσταφ Κλιμτ )

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

" Το καθαρόν κι ελαφρύ "









Στην άλλη όχθη
στέκομαι και περιμένω
εσένα , άλλε μου εαυτέ.

Αγναντεύω τον ορίζοντα
καρτερικά,
αναμοχλεύοντας  αισθήσεις
και χρώματα
προσπαθώντας να αναγνωρίσω
κάθε νέο μου κομμάτι
που έρχεται απο μακρυά.

Κουρασμένο
απογοητευμένο
βασανισμένο
ανήμπορο
και ταλαιπωρημένο
απο τις κακουχίες
του δρόμου

Βάδιζε
χαμένο κι αποκομμένο
χωρίς οδηγό και πυξίδα
χωρίς φροντίδα.

Υποκλίνομαι κι σ' αγκαλιάζω
χαμένε άλλε μου εαυτέ
ξεχασμένε στου χρόνου
τα γυρίσματα
και στης άγνοιας
την  λησμονιά.

Τα  βάρη αυτά
θα σου ζητήσω
πίσω να τ΄αφήσεις
δεν γίνεται πιά
να τα κουβαλάς  μαζί σου

Ακόμα κι αν είναι
παράσημα πολέμου
που με κόπο και θυσίες κέρδισες
πίσω πρέπει να τ΄αφήσεις.

Σαν ένδυμα που τόσο καιρό φορούσες
και πάνω σου είχε κολήσει
και σκονίστηκε και σχίστηκε
και επίδεσμος στο τραύμα έγινε
και μαντήλι για τα δάκρυα
και για τους χορούς
και για τα τραγούδια χάδι,
πίσω πρέπει να τ΄αφήσεις.

Τίποτα απ' όλα αυτά
δεν περνάει απέναντι ,
παρά μόνον,
το καθαρόν κι ελαφρύ
εκείνο το ουσιαστικόν,
το απόσταγμα της γνώσης
του δρόμου που σ΄έφερε εδώ .

Δεν μπορείς να πάρεις
τίποτα μαζί σου
απ΄ όσα ήσουν ,
όταν δεν ήσουν.

Ενώσου μαζί μου και πάμε.

Καλωσόρισες καινούργιε μου εαυτέ .


(Φωτό,  έργο του Ερμή Σαμπανόπουλου, θαλλασογραφίες, καραβάκι , 2001
το βρήκα εδώ , www.sampanopoulos.gr )







Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

"Γυναίκες " Εδουάρδο Γκαλεάνο


1978, Λας Πας
"Ποιός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός ? Η στρατιωτική δικτατορία? Η αστική τάξη της Βολιβίας? Ο ιμπεριαλισμός? Όχι σύντροφοι , θα σας πω εγω, ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο φόβος .Τον έχουμε μέσα μας ."
Αυτά είπε η Διομιτίλα στο ορυχείο κασσίτερου του Κατάβι, και ήρθε στην πρωτεύσουσα με άλλες τέσσερις γυναίκες και καμιά εικοσαριά παιδιά.
Τα Χριστούγεννα άρχισαν την απεργία πείνας .Κανείς δεν πίστεψε σε αυτές. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που το θεώρησαν ένα καλό αστείο.
¨΄Ωστε λοιπόν, πέντε γυναίκες θα ρίξουν τη δικτατορία."
Ο ιερέας Λουίς Εσπινάλ είναι ο πρώτος που ενώνεται μαζί τους .Δεν αργούν να γίνουν χίλιοι πεντακόσιοι οι απεργοί πείνας σε όλη τη Βολιβία. Οι πέντε γυναίκες , συνηθισμένες στην πείνα απο τότε που γεννήθηκαν , αποκαλούν το νερό κοτόπουλο ή γαλοπούλα και το αλάτι μπριζόλα, ενώ θρέφονται με το γέλιο. Στο μεταξύ πολλαπλασιάζονται οι απεργοί πείνας , τρεις χιλιάδες , δέκα χιλιάδες , μέχρι που δεν μετριούνται πια οι βολιβιανοί που παύουν να τρώνε και να εργάζονται , και είκοσι τρεις μέρες μετά την αρχή της απεργίας πείνας , ο λαός πλημμυρίζει τους δρόμους, και είναι αδύνατον να τον κάνουν να σταματήσει .
Οι πέντε γυναίκες έριξαν τη στρατιωτική δικτατορία.



"Γυναίκες " , Εδουάρδο Γκαλεάνο , εκδόσεις Πάπυρος. 

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

" Τέλος "










Ως πότε θα σερνόμαστε αργοπεθαίνοντας.

Πόσους νεκρούς θα θρηνήσουμε ακόμα, 
πόσους φτωχούς, πόσους πεινασμένους,
πόσους άστεγους, πόσους ανήμπορους,
πόσους μετανάστες και πόσους πρόσφυγες .

Πόσους προδότες, πόσους κλέφτες, 
πόσους απατεώνες.
Πόσους δολοφονημένους, πόσους δαρμένους,
πόσους κακοποιημένους.

Πόση θλίψη μπορούμε να αντέξουμε ακόμα,
και μέχρι πότε θα στρέφουμε το βλέμμα  

αλλού, ψάχνοντας για διέξοδο ,
γιά μιά χαραμάδα,
να ξεφύγουμε, να γλυτώσουμε, 
απο τον φαύλο κύκλο,
της θλίψης και της απογοήτευσης.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί,
αφηνόμαστε να 
 βουλιάζουμε,
σ' ένα βούρκο που τέλος δεν έχει.

Τι άλλο περιμένουμε να δούμε, 

πόσο τρομολάγνοι έχουμε γίνει?

Η άβυσσος δεν έχει τέλος, 
δεν έχει πάτο, 
έχει όλο και παρακάτω, 
γίνεται δίνη που σε ρουφάει.

Το τέλος , τον πάτο, τον ορίζουμε εμείς.
Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί,
ορίζουμε το προσωπικό 

αλλά και το συλλογικό τέλος.

Χρειάζεται να αποφασίσουμε 

να βάλουμε ένα τέλος.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί, 

μέσα μας πρώτα κι έξω μας μετά,
να βρούμε τη δύναμη 
να αντιμετωπίσουμε το τέρας, 
κατά πρόσωπο.

Αυτό το τέρας συνεχώς δυναμώνει ,

τα τελευταία χρόνια, 
έχει απλώσει τα πλοκάμια του παντού κι απειλεί 
να μας κατασπαράξει .

Φόβο το λένε,

άρνηση, αδυναμία, δειλία.

Όταν το κοιτάξεις κατά πρόσωπο θα δεις,
πως δεν υπάρχει πραγματικά, 
παρά μόνο στην φαντασία σου,
μόνος σου το έπλασες ,
κι έτσι απλά 
όπως το δημιούργησες
με τον ίδιο τρόπο μπορείς  να το εξαφανίσεις.


Το τίποτα ποτέ δεν θα μπορέσει

 να σταθεί απέναντι απο το κάτι.
Το ανύπαρκτο δεν γίνεται

να νικήσει το υπαρκτό.
Καμιά μάχη δεν χρειάζεται να δώσεις,
αρκεί να μπορέσεις να το δεις.


Γιατί αν κάτι μας καθηλώνει ,

είναι που νομίζουμε 
ότι χρειάζεται να πολεμήσουμε 
και δεν έχουμε δυνάμεις για πόλεμο, 
εξαντληθήκαμε.
Δεν θέλουμε πόλεμο, 

αυτό έχει επιλεγεί.
Αν θέλαμε πόλεμο 
θα τον είχαμε κάνει τη σωστή στιγμή 
κι αυτή η στιγμή πέρασε.

Επιλέξαμε να αντέξουμε στις κακουχίες, 

στις σκληρές δοκιμασίες και στις προκλήσεις,
της αλλαγής και της μεταμόρφωσης 
του τρόπου ζωής μας.
Όμως και σ΄αυτό χρειάζεται να μπεί ένα τέλος.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί,
ας ορίσουμε το δικό μας,


............Τέλος............











Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

" Συνείδηση , μιά λέξη που αλλάζει τον κόσμο "





Ενός λεπτού σιγή για το χρόνο που φεύγει...

Ας ανάψουμε ένα κερί
να κάψουμε στη φλόγα του
οτι μας περισσεύει
ότι μας στεναχωρεί
κι ότι μας πληγώνει

Ο νέος χρόνος έρχεται
και θα ναι μία απο τα ίδια
αν μέσα σου συνεχίσεις να κουβαλάς
όλα τ΄αποκαίδια..

Καλή χρονιά είναι αυτή
που δεν ήρθε ακόμα

Καλύτερη χρονιά θα είναι αυτή
που δεν την περιμένεις

Κι ακόμα καλύτερη αυτή
που δεν μετριέται
με ώρες με μέρες και λεπτά
με αριθμούς και ρολόγια

Αλλά με συναισθήματα
που κάνουν όλες
τις μέρες γιορτινές
και τις στιγμές
χαρούμενες μοναδικές
ταξίδια κι όνειρα ιδιαίτερα
που κρατούν αιώνια

Αγάπη πάντα και παντού
αυτός ας είναι ο προορισμός μας

Συνείδηση θα την πω αλλιώς
ή το μυστικό του χρόνου
Συνείδηση λοιπόν
μία είναι η ευχή μου

Συνείδηση
η φωνή της ψυχής
η πυξίδα
που δείχνει το δρόμο

" Συνείδηση μια λέξη που αλλάζει τον κόσμο...."