Translate

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

" Το καθαρόν κι ελαφρύ "









Στην άλλη όχθη
στέκομαι και περιμένω
εσένα , άλλε μου εαυτέ.

Αγναντεύω τον ορίζοντα
καρτερικά,
αναμοχλεύοντας  αισθήσεις
και χρώματα
προσπαθώντας να αναγνωρίσω
κάθε νέο μου κομμάτι
που έρχεται απο μακρυά.

Κουρασμένο
απογοητευμένο
βασανισμένο
ανήμπορο
και ταλαιπωρημένο
απο τις κακουχίες
του δρόμου

Βάδιζε
χαμένο κι αποκομμένο
χωρίς οδηγό και πυξίδα
χωρίς φροντίδα.

Υποκλίνομαι κι σ' αγκαλιάζω
χαμένε άλλε μου εαυτέ
ξεχασμένε στου χρόνου
τα γυρίσματα
και στης άγνοιας
την  λησμονιά.

Τα  βάρη αυτά
θα σου ζητήσω
πίσω να τ΄αφήσεις
δεν γίνεται πιά
να τα κουβαλάς  μαζί σου

Ακόμα κι αν είναι
παράσημα πολέμου
που με κόπο και θυσίες κέρδισες
πίσω πρέπει να τ΄αφήσεις.

Σαν ένδυμα που τόσο καιρό φορούσες
και πάνω σου είχε κολήσει
και σκονίστηκε και σχίστηκε
και επίδεσμος στο τραύμα έγινε
και μαντήλι για τα δάκρυα
και για τους χορούς
και για τα τραγούδια χάδι,
πίσω πρέπει να τ΄αφήσεις.

Τίποτα απ' όλα αυτά
δεν περνάει απέναντι ,
παρά μόνον,
το καθαρόν κι ελαφρύ
εκείνο το ουσιαστικόν,
το απόσταγμα της γνώσης
του δρόμου που σ΄έφερε εδώ .

Δεν μπορείς να πάρεις
τίποτα μαζί σου
απ΄ όσα ήσουν ,
όταν δεν ήσουν.

Ενώσου μαζί μου και πάμε.

Καλωσόρισες καινούργιε μου εαυτέ .


(Φωτό,  έργο του Ερμή Σαμπανόπουλου, θαλλασογραφίες, καραβάκι , 2001
το βρήκα εδώ , www.sampanopoulos.gr )







Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

"Γυναίκες " Εδουάρδο Γκαλεάνο


1978, Λας Πας
"Ποιός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός ? Η στρατιωτική δικτατορία? Η αστική τάξη της Βολιβίας? Ο ιμπεριαλισμός? Όχι σύντροφοι , θα σας πω εγω, ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο φόβος .Τον έχουμε μέσα μας ."
Αυτά είπε η Διομιτίλα στο ορυχείο κασσίτερου του Κατάβι, και ήρθε στην πρωτεύσουσα με άλλες τέσσερις γυναίκες και καμιά εικοσαριά παιδιά.
Τα Χριστούγεννα άρχισαν την απεργία πείνας .Κανείς δεν πίστεψε σε αυτές. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που το θεώρησαν ένα καλό αστείο.
¨΄Ωστε λοιπόν, πέντε γυναίκες θα ρίξουν τη δικτατορία."
Ο ιερέας Λουίς Εσπινάλ είναι ο πρώτος που ενώνεται μαζί τους .Δεν αργούν να γίνουν χίλιοι πεντακόσιοι οι απεργοί πείνας σε όλη τη Βολιβία. Οι πέντε γυναίκες , συνηθισμένες στην πείνα απο τότε που γεννήθηκαν , αποκαλούν το νερό κοτόπουλο ή γαλοπούλα και το αλάτι μπριζόλα, ενώ θρέφονται με το γέλιο. Στο μεταξύ πολλαπλασιάζονται οι απεργοί πείνας , τρεις χιλιάδες , δέκα χιλιάδες , μέχρι που δεν μετριούνται πια οι βολιβιανοί που παύουν να τρώνε και να εργάζονται , και είκοσι τρεις μέρες μετά την αρχή της απεργίας πείνας , ο λαός πλημμυρίζει τους δρόμους, και είναι αδύνατον να τον κάνουν να σταματήσει .
Οι πέντε γυναίκες έριξαν τη στρατιωτική δικτατορία.



"Γυναίκες " , Εδουάρδο Γκαλεάνο , εκδόσεις Πάπυρος.