Translate

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Aμιλητοι στεκουν οι διαβατες
περιπλανωμενοι στα βαθη των αιωνων
τιποτα γυρω γνωριμο…όλα εχουν αλλαξει
ποσες φορες..ποσες καρδιες..
δεν καρδιοχτυπησαν για σενα..
κι εσυ στεκεις εκει σε μια γωνια..
μαρμαρωμενη πριγκηπισσα μου..
κλειδαμπαρωμενη από το μισος και το φθονο..
σε τρομαξαν, σε φοβησαν,σου πηρανε τα παντα..
μα θαρθει λες..ειναι κοντα..το ξερεις πλησιαζει..
η ωρα που θα ελεθερωθεις..και παλι θα πεταξεις..
μα κανε τωρα υπομονη..ο χρονος όλα τα γιατρευει..
κι εκεινος το χρειαζεται..το δρομο ψαχνει ναβρει..
ολοι χαμενοι ειμαστε..σαν ξενοι προσπερναμε..
υπνωτισμενοι,αβουλοι,μικροι σαν στρατιωτακια..
πιονια στα χερια του ειμαστε,σε μια ασπρομαυρη σκακιερα..
τι κιαν εσυ εισαι ο βασιλιας και γω η βασιλισσα σου..
άλλος κουμαντο κανει εδώ..άλλος κινει το νημα..
και πώς να φυγεις από δω..πως να γλυτωσεις πεσμου..
μονο η παρανοια κυβερνα εδώ..το αλογο..και ο εγωισμος του.
ομηροi, ομηρε εγραψες..μεγαλο το ταξιδι..
οδυσσεια ο δρομος του γυρισμου..παμπολλες οι παγιδες..
μα μη λυγιζεις,τοξερες,ηταν επιλογη σου..
στον πολεμο ηθελες να πας..και γνωριζες τα μετρα..
και τα σταθμα κιαν χαθηκαν και οι αξιες ολες..
στεκεις εκει τωρα βουβη..ο πονος σου μεγαλος..
μα δεν υπαρχει πονος ξεχασες?
μια πλανη είναι κιαυτο..αλλη μια παγιδα..
που σε εγκλωβιζει στο εγω ..στην υλη του, στο ψεμμα
..που τοσο καλα ξερει να χτιζει..
Ο αρχων αυτης της διαστασης, φοβο τον λενε..ξερεις..
Με φοβο μεγαλωσαμε ολοι μας..ετσι μας εγκλωβιζουν..
ετσι μας κλεβουν ολους μας..ετσι μας υπνωτιζουν..
και την ψυχη μας θελουνε, λαφυρο του πολεμου..
μα δεν υπαρχει ουτε αυτό..στον αληθινο τον κοσμο..
που μακρυα είναι από δω..κι εμεις οι σταυροφοροι..
παντα εδώ θα ειμαστε για να λέμε την αληθεια..
αγωνες..μαχες δοθηκαν στ’ονομα της αγαπης…
ολοι αυτό ψαχνουν να βρουν, μα δεν μπορουνε ολοι
δεν ξερουν που είναι το σπιτι της..τι θα πει δεν ξερουν..
γιατι ψυχη δεν εχουνε , αδειοι και κουφιοι είναι..
απ’αλλου ερχονται αυτοι, άλλος είναι ο θεος τους..
δεν πα να λες εσυ ..για αληθεια και για γνωση..
ένα ζητουν παντα αυτοι..να παρουν την ψυχη σου..
την καθαρη σου την ενεργεια..τη σκεψη σου..τα παντα..
μας κλεβουν καθημερινα, όλους μας αντιγραφουν..
άλλο αυθεντικος άλλο ρομποτ..κι ας μοιαζουν ιδιοι ολοι..
δεν είναι όπως φαινεται …άλλη είναι η ουσια..
Της γνωσης του πραγματικου θεου..Που λιγοι τον γνωριζουν..
Καποτε ηταν ολοι εκει..Και παντα θαναι μαζι του..
Γιατι καθενας απ’αυτους..Ένα κομματι του εχει..
Εκεινος τους επελεξε..Τους εδωσε από κατι..
Που μεσα τους κραταν κρυφο..Σαν μυστικο μεγαλο..
Μα ηρθε η ωρα να φανει..Άλλο δεν παει..τελος..
Η αληθεια πρεπει να φανει..

Όλα στο φως θα βγουνε..
αυτο το φως που λαχταρας
αυτο το φως θα λαμψει..
αλλους θα τους φωτισει και θα δουν
και αλλους θα τους καψει..
αλλοι μαζι του θα ενωθουν
στη μια την ουσια..

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

" Φόβος "

"Φόβος είναι η απόσταση που μας χωρίζει απο την ψυχή μας"
(δεν θυμάμαι ποιός το είπε, όμως μ'άρεσε και το κράτησα..)

Όπου υπάρχει ψυχή, σε όποια πράξη μας, σε όποια εκδήλωση ή έκφραση του εαυτού μας, της ψυχής μας δηλαδή, δεν υπάρχει φόβος, ο φόβος διαλύεται κι εξαφανίζεται . Τη θέση του παίρνουν ο ενθουσιασμός, η χαρά , η αγάπη , η αποδοχή και όλα τα θετικά συναισθήματα.
Είχε ψυχή, λέμε για αυτόν που κάνει μια γενναία πράξη, νίκησε το φόβο του δηλαδή, στην ουσία βρήκε το δρόμο κι ενώθηκε με την ψυχή του κι έπραξε όπως αυτή του είπε.
Ο φόβος είναι μια ιδέαση, μια ψευδαίσθηση, μια σκιά που πέφτει στην ψυχή μας κι όπως κάθε σκιά, εξαφανίζεται όταν ανάβει  το φως, κι αυτό το φως είναι η γνώση που προέρχεται απ' την ψυχή.
Η ψυχή δεν φοβάται, δεν γνωρίζει τι είναι φόβος και γιατί να φοβηθεί άλλωστε, αφού γνωρίζει ότι πάντα θα υπάρχει. Είναι η μόνη ουσία που διαρκεί παντοτινά, με σώμα η χωρίς, εκείνη συνεχίζει να υπάρχει. Η  ψυχή έχει τη γνώση κι όχι το σώμα.Την αληθινή γνώση της ζωής και της δημιουργίας κι όχι την περιορισμένη και πεπερασμένη γνώση του θανάτου.
Το σώμα, η ύλη κι ο εγκέφαλος του, δημιουργούν  αυτό το συναίσθημα του φόβου . Είναι  ο φόβος του φθαρτού, της ανυπαρξίας και της άγνοιας ,η αμετάκλητη πορεία προς το  θάνατο δημιουργεί και γεννά το φόβο. Είναι   η συναισθηματική μνήμη του πεπερασμένου που φέρει το σώμα και η ύλη του που δημιουργεί  φόβο.
Γιατί όμως υπερισχύει,  τι σημασία έχει για πόσο θα υπάρχει, αφού είναι δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα πάψει να υπάρχει, τι χρειάζεται ο φόβος και ποιά η χρησιμότητά του?
Ο φόβος είναι μια μνήμη,όπως είπαμε προηγουμένως , ίσως μια καταγραφή της πτώσης από το φως στο σκοτάδι.
"Θυμάμαι πως κάποτε ήμουν φως και τώρα δεν είμαι. Αισθάνομαι την απομάκρυνση απο την ψυχή μου κι αυτό με τρομάζει, γιατί νιώθω ανίσχυρος, αδύναμος , γυμνός, χωρίς προστασία, χωρίς την ασπίδα μου. Χωρίς το λευκό μου φως , αυτό που  περιβάλλει όλα τα όντα που προέρχονται απο τη θεία δημιουργία του φωτός, νιώθω ελλειπής . Νιώθω στην ουσία την έλλειψη  αυτού του φωτεινού σώματός  , την απομάκρυνσή μου απ΄αυτό . Αυτό το θεικό φως που όταν το βρίσκω με κάνει άτρωτο."
 Γιατί υπάρχει κι αυτή η μνήμη , η μνήμη ότι κάποτε υπήρξα φωτεινό ον , είναι μια μνήμη καταγεγραμμένη μέσα μου , αυτή η μνήμη με ωθεί να αναζητώ , να προβληματίζομαι , να αμφισβητώ και να μην δέχομαι τον φόβο ως δεδομένο.
Την έλλειψη αυτού του φωτός, της αρχικής μου υπόστασης, έρχεται να μου την θυμίσει ο φόβος.   "Πρόσεξε , είσαι σε λάθος δρόμο, έπεσες σε παγίδα, σε μαύρη τρύπα. άλλαξες πορεία, πάρ το αλλιώς, είναι αδιέξοδο απο κει που πας, δεν έχει τίποτα εκεί για να βρείς, όσο προχωράς σ΄αυτό το δρόμο όλο και θα σκοτεινιάζει , το γκρι θα γίνεται μαύρο, μαύρο πίσσα κατράμι, όσο θα συνεχίζεις τόσο θα μαυρίζει. Εδώ είναι ο κόσμος του μαύρου, του ασπρόμαυρου, του σώματος της ύλης, ο γήινος τρισδιάστατος κόσμος που δεν χωράει όλη τη δημιουργία ,ούτε μπορεί να την εξηγήσει . Όσο  θα βρίσκεσαι εκεί όλα έτσι θα 'ναι. Χρειάζεται να ανέβεις λίγο ψηλότερα για να βλέπεις καλύτερα, να βρεις μια άλλη θέση μέσα σου όπου θα σου δίνει καλύτερη θέαση και τις απαντήσεις που χρειάζεσαι.  Το γνωρίζεις μέσα σου, γνωρίζεις ότι δεν είσαι από δω, ότι για λίγο ήρθες, μην πέφτεις στην παγίδα του , γιατί θα μεγαλώνει ο φόβος σου, θα τον βλέπεις παντού. Βρες έστω μια χαραμάδα φωτός, να βγείς από κεί, πάντα κάπου υπάρχει. Το φως υπάρχει μέσα σου , είναι η ψυχή σου, είσαι δημιούργημα της , έστω μια μικρή κουκκίδα της να βρεις είναι αρκετή για να σε επαναφέρει ."

Είναι λαβύρινθος ο φόβος, δεν έχει διέξοδο, κάθε μικρός φόβος όταν δεν τον αντιμετωπίζεις μεγαλώνει, θεριεύει, γίνεται μεγαλύτερος και στο τέλος σε κατασπαράζει, σαν το μινόταυρο σε περιμένει κλεισμένος στο λαβύρινθο, τρέφεται απο σένα, απο μένα, απ΄όλους μας , ο φόβος τρέφεται με φόβο, το θηρίο ορμάει από φόβο, μυρίζεται το φόβο επιτίθεται  κι αυτό το τρέφει.
 Κατασπαράζει ο ένας τον άλλον απο φόβο, ποιος θα επιβιώσει,  ποιός για λίγο θα παρατείνει τη ζωή του?
" Την ψυχή σου ζητάει σαν αντάλλαγμα, δημιουργώντας σου φόβο, σε απομακρύνει απο την ψυχή σου, γίνεσαι μόνο σώμα και η σάρκα θέλει σάρκα για να τραφεί, δεν υπάρχει αλλιώς, πεθαίνει .Μέσα απ΄το φόβο συνεχίζει να υπάρχει , επιβεβαιώνοντας την ύπαρξή του.
Αναμετρήσου μαζί του, δες τον ,αντίκρισέ τον κατάματα, αντέχεις,?
Μπορείς να δείς την ανυπαρξία του?
Μπορείς να δεις το τίποτα?

" Εν οίδα , ότι ουδέν οίδα " γνωρίζουμε ότι είπε ο Δάσκαλος Σωκράτης , που μπορεί να σημαίνει , ότι " Ένα οίδα ότι οίδα το ουδέν" κι όχι αυτό που έχουμε μάθει. Γιατί μόνο όταν αντικρίσεις και γνωρίσεις τι είναι το τίποτα αρχίζεις να συνθέτεις γνώση , αρχίζεις να συνθέτεις ψυχή που σε οδηγεί σε άλλο δρόμο , αυτό της εσωτερικής γνώσης και της σοφίας .

Αν λοιπόν μπορείς να αντικρίσεις το τίποτα ,  τότε είσαι κάτι, έχεις κι άλλα μάτια, βλέπεις με άλλα μάτια, με τα μάτια της ψυχής σου, γιατί η ψυχή μπορεί να δει το σώμα σαν εξωτερικός παρατηρητής, το σώμα δεν μπορεί να δει το σώμα ολόκληρο, παρά μόνο τμήματά του, κι ότι δεν βλέπει, ότι δεν είναι ορατό, αποτελεί ένα σκοτεινό σημείο κι είναι άγνοια.
Μόνο απ΄έξω μπορείς να δεις το σώμα, με τα μάτια της ψυχής σου.  Η ψυχή διαπερνάει και περιβάλλει το σώμα, δεν είναι μόνο μέσα του , βρίσκεται ταυτόχρονα και μέσα κι έξω, κινείται συνεχώς κι έχει την ικανότητα να βλέπει τα πάντα και να γνωρίζει τα πάντα,  μπορεί να βλέπει το όλον.
Αν έστω και μια φορά νίκησες κάποιο φόβο σου, τότε μπορείς να το ξανακάνεις, γνωρίζεις τον τρόπο, έχεις το νήμα που σε γυρίζει πίσω, που σε βγάζει απ' τον λαβύρινθο, το νήμα που έρχεται απο την ψυχή σου και σε οδηγεί σε κείνη.
Αν όχι,  θα περιπλανιέσαι στα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού σου μέχρι να σε φάει ο μινόταυρος.
Κι αφού παντού κυριαρχεί φόβος και μινόταυροι το σίγουρο είναι οτι είμαστε πολύ μακριά απ' την ψυχή μας.
Και πάντα είναι ο ίδιος δρόμος, η ίδια διαδρομή, ακολουθώντας το νήμα λύνεται το αίνιγμα.
Τουτέστιν όπου υπάρχει ψυχή , φόβος δεν υπάρχει και ορθώς λέγουν ότι φόβος είναι η απόσταση που μας χωρίζει απο κείνη. Με  την δική μου νοητική ικανότητα και αντίληψη τα πράγματα έχουν έτσι, για κάποιους άλλους μπορεί να  είναι αλλιώς .

« Ο μόνος αληθινός δρόμος είναι αυτός που σε γυρίζει σε σένα , στην ψυχή σου , εκείνη πάντα γνωρίζει να σε οδηγήσει σωστά, εκείνη γνωρίζει το δρόμο  και μόνο αυτή, μια και είσαι δικό της δημιούργημα »
.που ειναι αυτη η ψυχη οεοο?

ολοι την ψαχνουν, μια εδω και μια εκει..
μην ειναι μεσα μας? μην ειναι μακρυα μας?
μην εχει παρει τα βουνα και πισω δεν γυριζει?
μα τι μυστηριο κιαυτο..
το αυτονοητο ναναι και το πιο δυσκολο..
τι με εμποδιζει να τη δω? τι με εμποδιζει να τη βρω?
και μολις νομιζω οτι ειναι εδω,
αφαντη γινεται με μιας..
μα τοπαν τοσοι..
ο πιο δυσκολος δρομος ειναι αυτος που σε γυριζει σε σενα..στην ψυχη σου..
καπου εκει εξω αιωρειται και περιμενει να τη δεις..να ενωθεις μαζι της..
μεχρι να γινει αυτο..τρεφονται οσοι μπορουν..
ρουφανε ζωη..ενεργεια..και μοιαζουν ζωντανοι..
τα μηχανηματα δουλευουν..κινουνται τα ρομποτ..μια ενεργεια για ολους..
μα μην ξεχνας..ειναι δικη σου η ζωη..απο σενα κλεβουν..
βρες το κουμπι της ενωσης..αυτη τη λευκη κουκιδα
που εδρα της εχει τη νοηση...συνδεση με το νου σου
μονο ετσι μπορεις να την αντιληφθεις.. το ειπε κι ο σωκρατης..
ασε εκεινη να οδηγει.. εκεινη να σε παει..
το δρομο γνωριζει αυτη καλα..τον εχει ξανακανει..
πισω να σε οδηγησει αστηνε. εκει απ' όπου ηρθες..
εκει που ολα ενα ητανε και παντα ετσι θαναι..
ολα ενωνονται εκει..εκει που ειναι η ουσια..
και μονο οσοι ερχονται απο κει..μονο αυτοι την βλεπουν
πρεπει να τοχεις μεσα σου..αν δεν το χεις.. κλαφτα..
μια ζωη με δανεικα θα ζεις και παντα θα την ψαχνεις..

μην ειναι εδω? μην ειναι εκει? μην ειναι παρα περα?
κι οχι δεν ειμαι οπως εσεις..ενα δεν μπορω να γινω..
μ'οσους τους νομους φτιαχνουνε να φυλακιζουν αλλους,
μ'οσους το αιμα μου πινουνε αργα με καλαμακι..
μ'αυτους που μ'εμποδιζουνε να ειμαι η ψυχη μου..
μ'οσους φοβο εχουνε και τρεμουν στην ιδεα..
οτι δεν θα υπαρχουνε ξανα γιατι τους γεννησε ο φοβος
ο φοβος της ανυπαρξιας τους , του τιποτα..του μηδενος..
οτι εκεινοι δεν νοουν, δεν σημαινει οτι δεν υπαρχει..
αλλοι απλως εχουν νου κι αλλοι οχι...